Uzun zamandır İmam Gazali’nin düşünsel krizini anlamaya çalışıyorum. Onun duyuların yanıltıcılığına, aklın sınırlarına ve taklidî bilginin kırılganlığına dair çözümlemeleri; yıllar içinde inşa ettiğim "kesin inançların" sandığım kadar sarsılmaz olmadığını gösterdi. Peki, "sağlam" dediğim o taşlar gerçekten sarsılmaz bir imanın parçası mıydı, yoksa sadece sorgulanmamış kabullerimden mi ibaretti?

Artık metinleri sadece bilgi biriktirmek için değil, kemikleşmiş inançlarımı tartmak için okuyacağım. Niyetimi, inancımı, alışkanlıklarımı ve hakikat sandıklarımı tahlil etmek için o neşteri kendime vuruyorum. Masada yatan da benim, teşhisi duymaktan korkan da... İnancımın dokusu gerçekten sağlam mı, yoksa sadece alışkanlıkların ayakta tuttuğu bir yapı mı? Savunduğum şey hakikat mi, yoksa sadece "bana ait" olduğu için kıymet verdiğim bir fikir mi?

Bu Ramazan, Kur'an-ı Kerim’i sadece huzur bulmak için değil, hesap vermek için açacağım. Ayetlerin üzerinden geçip gitmeyi değil; onların beni yoklamasına izin vermeyi isteyeceğim.

Bu düşünceler içindeyken, Bakara Suresi 260. ayetle sanki ilk kez........

© Doğruhaber