İslâmî yolun başı da sonu da tevhiddir. Çünkü tevhid, sadece “Allah birdir” demek değildir; dayanılacak, güvenilecek, medet umulacak tek merciin Allah olduğunu bilmektir. Neticeyi sebeplerden beklememek, rızayı insanların eline bırakmamak, başarıyı alkışta aramamaktır.

Tevfik Allah’tandır. Yardım da O’ndandır. Kulun vazifesi ise rıza-yı İlâhîyi esas alarak yürümektir. Yapılan ameller, gösterilen çaba ve gayretler bir sonuç elde etmek için değil, ilâhî emir olduğu için yapılır. Kabul edilmek de reddedilmek de muvaffak olmak da olmamak da Allah’ın takdiridir. Kul vazifesini yapar, neticeye karışmaz.

Kur’ân-ı Kerîm’de açıkça şöyle buyrulur:
“Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin.” (Zümer, 39/53)

Bu emir, müminin bel kemiğidir. Şartlar ne kadar ağırlaşırsa ağırlaşsın, sebepler ne kadar aleyhte olursa olsun, ümitsizlik mü’mine yakışmaz. Çünkü mü’min bilir ki hükmeden sebepler değil, kâinatın sahibi olan Allah’tır.

Bugün insanlar grup grup olmuş, herkes kendi fikrini beğenmekte, kendi yorumuyla sevinmekte ve onu savunmaktadır. Kur’ân bu hâli........

© Doğruhaber