Altın Portakal'ın ilk gününe vicdan, annelik ve sınıf mücadelesi damga vurdu
"BİR RÜYANIN HAYALİ"Nİ KURMAK
63’üncü Altın Portakal Film Festivali için dün sabah yollara düştüm. Antalya’ya iner inmez valizi bir kenara atıp soluğu Ulusal Kısa Film Seçkisi’nin üçüncü bölümünü izlemek için Migros AVM’de aldım. İlk film senaryosunu ve yönetmenliğini Alpan Esen ve Ahmet Rıfat Şungar’ın üstlendiği “Bir Rüyanın Hayali”ydi. 1990’larda Almanya Berlin’de geçen film, ergenlik meselesine, daha doğrusu 12 yaşındaki Kerem’in cinsellikle tanışmasına odaklanıyor. Almanya’daki arkadaşlarıyla bakkaldan çaldıkları erotik dergilere bakarak bedeni üzerindeki değişimi anlamaya çalışan Kerem, annesinin ona bu değişimin rüyasında geleceğini söylemesiyle bir bekleyişe giriyor. Kerem her sabah uykusundan kendisine bakarak uyanarak o rüyanın hayalini kurmaya başlıyor. Erkekliğin yazılmamış kurallarını bir ergen üzerinden anlatan film; bizi toplumsal kodlar, utanç ve Türklük üzerinden de bir sorgulamaya itiyor. Ahmet Rıfat Şungar bu kez kamera arkasında görünmeyeni kadrajına alarak bize kendisini gösteriyor. Yolu açık olsun, anlatacak hikayeleri çoğalsın.
"SÜPERMEN BOZKIRA DÜŞTÜ" MÜ?
Ulusal Kısa Film Seçkisi’nin ikinci filmi “Süpermen Bozkıra Düştü”ydü. Serdal Altun’un yönettiği film; parasızlık yüzünden ailesi tarafından terk edilen Kazım’ın hikayesine odaklanıyor. Üç kuruş kazanmak için lunaparkta Süpermen kostümü giymeyi kabul eden Kazım’ın en büyük sorunu 30 yıldır kesmediği bıyıklarını kesmek zorunda olmasıdır. Zira bıyıklı Süpermen olmaz. Köyde geçirdiği talihsiz bir gecede de mahalleli onu gizemli bir kahraman haline dönüştürür. Bir yanda gündüzleri sıradan bir adam olan ama geceleri Süpermen’e dönüşen bir kahraman, diğer tarafta karısının boşanma davası açtığını bile muhtardan öğrenen, parasızlıktan Süpermen kostümüyle bozkıra düşen ve 30 yıldır kesmediği bıyıklarıyla vedalaşmaya hazırlanan Kazım… Bir kostümle edinilen güç, utanç, yoksulluk ve toplumun kurtarılmak için hep bir kahraman arama kaygısını aynı filmde anlatıyor film bize. Ve filmi Orhan Kemal’in “Tok karına namustan, şereften ve insanlıktan bahsetmek kolay” sözüyle bitirerek anlatmak istediği şeyi apaçık bir şekilde ortaya koyuyor.
"KONTEYNER"LA GELEN GÜÇ
Ulusal Kısa Film Seçkisinin üçüncü filmi “Konteyner”dı. Gülsün Odabaş’ın yönetmenliğini üstlendiği film; Beyoğlu’nda penceresinden çöplerini sokağa bırakan insanları görüp uyarmasını konu ediniyor. Bu uyarı zamanla bir güce, otoriteye dönüşüyor. Sultan herkese laf etmeye ve mahalleli ondan çekinmeye başluyor. Ancak mahalleye bir konteynır gelmesiyle Sultan’ın otoritesi sarsılıyor. Ve gücün tadını alan Sultan konteyneri ortadan kaldırıyor. Film; çöp üzerinden kurduğu güç dünyasında maalesef tekrara düştüğü çok sahneyle karşımıza çıkıyor.
TATLI MAYA İYİ İNSAN OLMAYA ODAKLANIYOR
Kısa filmler biter bitmez bu kez soluğu Atatürk Kültür Merkezi’nde, yani festivalin sinemayla asıl buluşma noktasında aldım. Günün programında iki uzun metraj vardı: Biket İlhan’ın Tatlı Maya’sı ve Ragıp Türk’ün Taş ve Tüy’ü. İlk iki filmden biri bana sinemanın anlattığı meseleyle o meseleyi anlatma biçimi arasındaki mesafeyi düşündürdü. Diğeri ise bir insanın hayatına sınıfın ne kadar derinden sızabildiğini…
İyi insan olmak, iyi bir film anlatmaya yetiyor mu?
Biket İlhan’ın Tatlı Maya’sının çıkış fikrini sevdim. Hatta filmin en güçlü tarafının bu fikir olduğunu düşünüyorum. Bir başkasının hayatına dokunmak, ihtiyaç duyana kapıyı açmak, bütün baskılara rağmen vicdanından vazgeçmemek… İyiliğin giderek kişisel bir tercihe, hatta bazen bedel ödemeyi göze almayı gerektiren bir direnişe dönüştüğü bir dünyada, bu meseleyi anlatmak kıymetli. Nazan’ın, sığınacak yer arayan Suriyeli Rana’ya yardım etmesiyle başlayan hikâye, iyiliğin karşılığında mutlaka iyilik bulmadığımızı hatırlatıyor. Bazen birine yardım ettiğinde yalnızca onun hayatını değiştirmiyorsun; kendi hayatını da başkalarının yargısına açıyorsun. Çevrenin baskısı, dedikodular ve ekonomik kayıplar Nazan’ın kararını bir vicdan sınavına dönüştürüyor.
10 YIL ÖNCESİNE AİT BİR ANLATININ İÇİNDEYMİŞ GİBİ........
