İnsan bazen yolunu kaybettiğini fark etmez; çünkü hâlâ hareket hâlindedir. Sabah erken kalkar, gün boyu koşturur, akşam yorgun düşer. Takvim doludur, telefon susmaz, yapılacaklar listesi kabarıktır. Dışarıdan bakıldığında çalışkan bir hayat vardır. Ama çalışmakla ilerlemek arasındaki fark, tam da bu yoğunluğun içinde silinir. İnsan ilerlediğini sanırken aslında sadece meşguldür.

Kendini ispat etme telaşı bu hâlin en sessiz nedenlerinden biridir. Gürültü çıkarmaz, bağırmaz, tehdit etmez. Hatta çoğu zaman sorumluluk, disiplin ya da hırs kılığına girer. İnsan yaptığı işten çok, yaptığı işin nasıl göründüğünü düşünmeye başlar. Bir noktadan sonra niyet yer değiştirir. Üretim geri çekilir, algı öne geçer.

Günlük hayatta bunun küçük ama tanıdık sahneleri vardır. Toplantıda aklınıza güçlü bir fikir gelir. Söyleseniz işe yarayacaktır. Ama ortamın havasını tartarsınız. “Şimdi dile getirsem nasıl algılanır?” dersiniz ve susarsınız. Toplantı biter, aynı fikir biraz sonra başka bir ağızdan duyulur. “Ben de bunu düşünmüştüm” cümlesi içinizde kalır. O an potansiyel yok olmaz; sadece yön değiştirir.

Baskı her zaman........

© Diriliş Postası