Eski filmleri izlerken bazen farkına bile varmadan uzun süre tek bir kelime duymayız. Bir adam pencerenin önünde durur, bir kadın masadan kalkar, iki insan aynı odada birbirine bakmadan oturur. Kimse bize ne hissettiğini anlatmaz. Zaten anlatmasına da gerek yoktur. Çünkü sinema, seyircinin gördüğünü anlayabileceğine güvenir.

Bugün ise karakterler susmuyor. Ne hissettiklerini anlatıyorlar. Neden öyle hissettiklerini açıklıyorlar. Geçmişte yaşadıkları travmaları, karşılarındaki insanla neden anlaşamadıklarını, birazdan verecekleri kararın sebeplerini uzun uzun konuşuyorlar. Bazen bununla da yetinmeyip filmin ana fikrini bile seyircinin önüne hazır bir şekilde bırakıyorlar. Sanki senaristler ve yönetmenler aynı korkuya kapılmış durumda. “Ya seyirci anlamazsa” Oysa sinemanın en güçlü anlarının birçoğunda kimse konuşmuyordu.

Baba’da Michael Corleone’nin........

© Diriliş Postası