Tom Gormican imzalı Anaconda, Hollywood’un uzun süredir pençesinde kıvrandığı yaratıcılık krizinin trajik örneklerinden biri olarak izleyişinin karşısına çıktı. Daha evvel That Awkward Moment ve The Unbearable Weight of Massive Talent gibi nispeten ‘başarılı’ iki film çekmiş olan yönetmen, kendince bir meta katman eklemeye çalışarak, orijinal Anaconda’yı yeniden çekmeye çalışan film ekibini konu alıyor. Başrollerinde Jennifer Lopez, Jon Voight, Eric Stoltz ve Ice Cube’ün yer aldığı, Luis Llosa imzalı, 1997 yapımı orijinal Anaconda, sinema tarihinin en büyük şaheserlerinden biri değildi belki, ancak dürüst bir B-tipi film olma özelliğini taşıyor, seyircisine samimi bir gerilim ve dönemin şartlarında etkileyici bir atmosfer sunuyordu. Gormican ise bu mirası alıp, onu modern zamanın o her şeyi tiye alan ve sonuçta hiçbir anlam ifade etmeyen alaycı diliyle yerle bir ediyor. Film, tıpkı geçtiğimiz haftalarda vizyona giren, 40 yıllık Predator efsanesini, ‘evcilleştirilmiş predator’ denemesiyle tarumar eden Predator: Badlands’in kaderini paylaşıyor.

Orta yaş krizindeki bir grup arkadaş, hayatlarının en büyük hatasını yaparak Amazon ormanlarına, hayallerindeki Anaconda filmini çekmeye giderler. Ancak hikâye ilerledikçe inşa edilmeye çalışılan bu meta-kurgu, filmin kurtarıcısı değil, en büyük zayıflığı haline geliyor. Senaryo, "biz aslında kötü bir film yapıyoruz" savunma mekanizmasını o kadar sık kullanıyor ki bir noktadan sonra izleyici için gerçek bir sinema deneyimi yaşamayı imkânsız kılıyor. Birbiriyle alakasız skeçlerin bir araya getirilmesinden ibaret, olay örgüsü arasındaki mantık bağları tamamen kopuk, karakter motivasyonları ise ancak bir çizgi filmde görebileceğiniz kadar rastgele durumda. Senaryonun bir diğer acı tarafı, içine düştüğü mantık hataları ve bunu komedi kılıfıyla geçiştirmesi. Amazon’un derinliklerinde, telefonların çekmediği o balta girmemiş ormanlarda karakterlerin sahip oldukları teknolojik imkânlar, fizik kurallarını hiçe sayan kaçış sahneleri, yılanın sadece senaryo gerektirdiğinde ortaya çıkıp, diğer zamanlarda ormanda değilmiş gibi davranması, insanların da bu tavırda olması, asla bitmeyen mermiler, son........

© Diriliş Postası