İyilikleri görmeyen, hatırlamayan fakat herhangi bir fenalığı ömrü boyunca unutmayan Ornio nam-ı diğer Akbaba, nam-ı diğer Karga: Şeytanla yarışan bir kötü, en derin çukurlara layık bir alçak… O kadar kötü o kadar kötü ki şeytanın da ötesinde içinde beslediği kin ve intikam duygusunu daima diri tutan azaplardan azaplara, cehennemin en diplerine, gayya kuyularına layık cemiyet düşmanı yaratık. Adamımız bu: Önyargılarınızı hazırlayın diye böyle bir giriş yaptım.

İskender Pala, “İtiraf”a satrançla başlıyor. Bu, yedi diyarın sultanı Yavuz Sultan Selim ile yıllarını türlü türlü işkencelerle zindanda geçirmiş fakat yeminine sadık kalarak en yakınında bulunduğu Molla Lütfi hakkında tek kelam etmemiş bir zindani arasında bir satranç. Görünüşte biri konuşturacak diğeri konuşmayacak... Fakat satranç, şeytandan daha şeytan bu adamın sultanın şok etkisi yapan sorusuna verdiği cevapla oracıkta bitiyor.

Eser kurgusuyla merakımızı son ana kadar canlı tutmayı başarıyor. Bu arada yeri gelmişken belirteyim yazarından ötürü okuyucunun beklentisini en tepede tutması normal. Diğer kitaplarında olduğu gibi her cümle dikkatlice okunmalı ve önemsenmeli. Çünkü ilerleyen sayfalarda belki siz unutursunuz ama İskender Pala o “önemsiz” cümleyi unutmaz ve kurgunun bir yerine haberiniz olmadan monte eder. Bir yanda hayranlık duymaya teşne bir ruh hali bir yanda sükût-u hayale uğrama korkusu. Biri diğerini tetikliyor ve nihayet kandırıyor. İşte karşınızda tam bir İskender Pala kitabı…

Kitap kritik bilgilerle dolu. Bu anlamda ararsanız bulacağınız çok şey var. Gentile Bellini’nin İstanbul’a gelip Fatih Sultan Mehmed’in tablosunu yapma aşaması Venedik’ten başlatılan bir kurgu dâhilinde çok iyi işlenmiş. Ornio, ailesinin başına gelenlerden sorumlu tuttuğu Tanrı’dan ve Baba Kartal dediği Sultan Fatih’ten intikam alma duygusuyla bildiği ve bilmediği fitne ne varsa kullanıyor ve kötülüklerini sıralıyor. Halk arasında doğrulukları, güzellikleri ve bunları var edeni görmeyen ve ona isyan eden “kör şeytan” ünvanıyla anılan iblisin vücut bulmuş hali odur diyebiliriz. Ornio, sınır tanımayan kötülük ateşiyle yanan ve yakan, hainlikte şeytanla yarışan alçakların şahı… Bu kovulmuş şeytana vazife bırakmayan lainin, hainin, teneşirlere gelesicenin, ateşlerde yanasıcanın Kazak Abdal’ın “Münkir münafığın soyu / Yıktı harap etti köyü / Mezarına bir tas suyu / Dökenin de…” sözleriyle işaret ettiği bu soysuzun hak ettiği sıfatı bulmak gerçekten kolay değil. Muhtemelen siz de zorlanacaksınız.

Şeytan görse ceketini ilikler

Ornio, üç amaçla yaşıyor ve nefretini diri tutuyor. Birinci amacı duvarı........

© Diriliş Postası