Çok öfkeliyim. Hatta öfkeden deliye dönmüş durumdayım.. Farkında mısınız bu memlekette 16 yaşında bir çocuk önce tacize uğradı.. Ardından da şüpheli bir trafik kazasında öldü… Nerede Tarkan, nerede Gülben Ergen, nerede Cem Yılmaz?... Kadın dernekleri nerede?... Partilerin kadın kolları?... Ensar vakfı için ortalığı ayağa kaldıranlar nerede, İslami cemaatler söz konusu olduğunda, kuran kursları söz konusu olduğunda, öğrenci yurtları söz konusu olduğunda yeri yerinden oynatan ünlüler tayfası neden sessiz birader?... 16 yaşındaydı Tuana ya.. 16… Çocuktu kardeşim… Taş üstünde taş bırakmamanız gerekmez miydi?... Yeri yerinden oynatmanız gerekmez miydi?.. Kopsun kardeşim bu kıyamet. Neden kopmuyor ki?...

Nerede o yüksek perdeden vicdan nutukları? Nerede kameralar karşısında gözyaşı dökenler, sosyal medyada adalet çağrıları yapanlar? Bir çocuktan bahsediyoruz burada… Bu ülkede daha büyük ne olabilir ki? Ama ortalık sessiz. Ne bir kampanya, ne bir konser iptali, ne de o meşhur “hep birlikte ayağa kalkalım” çağrıları… Çünkü bu kez mesele, bazı çevrelerin ideolojik konfor alanını rahatsız ediyor. İşte tam da bu yüzden susuyorlar.

Hani çocuk istismarı “kırmızı çizgi”ydi? Hani söz konusu çocuksa gerisi teferruattı? Vicdanın da mı ideolojisi olur?

Bakın, mesele sadece bir olay değil. Mesele, bu ülkenin reflekslerinin nasıl şekillendiği. Aynı toplum, farklı aktörler söz konusu olduğunda bambaşka tepkiler verebiliyor. Dün bir yurt, bir kurs, bir cemaat başlığı altında günlerce süren yayınlar, paneller, boykot çağrıları… Bugün ise ölümle sonuçlanan bir dosyada derin bir sessizlik… Bu, basit bir çelişki değil; bu, bilinçli bir seçiciliktir. Çünkü bazıları için adalet evrensel bir ilke değil, konjonktürel bir araç haline gelmiş durumda.

Oysa bu ülke bu sınavları daha önce de verdi. 28 Şubat’ta “ikna odaları” kurulurken susanlar vardı… 90’larda faili meçhuller konuşulurken “devletin bekası” deyip geçiştirenler vardı… Her dönemde birileri adaleti eğip büktü. Ama sonuç hep aynı oldu: Güven........

© Diriliş Postası