Meta, kalbe dokunan içeriklerden söz ederken, kalbin hangi yöne baktığını sessizce kontrol eder. Duyguyu sever ama duygunun derinleşmesini değil; acıyı kabul eder ama acının soru sormasını istemez. Kalp burada bir organ değil, bir ölçü birimidir. Nabız yükselir, sonra geçer. Düşünceye dönüşmeyen her sızı makbuldür.

İdeoloji dediğimiz şey insanı ayırır; bunu bağırarak değil, görünmez çizgilerle yapar. Kim daha az görünecek, kim daha az duyulacak, kim biraz gölgede kalacak… Bunlar yasaklarla değil, sessizlikle belirlenir. Herkes konuşabilir ama herkes aynı yankıyı alamaz. Eşitsizlik burada tam da........

© Dikgazete.com