Deniz Göktaş'la korkuya uyanırkenD

Tamam. Ormanları ve yolları kaybettik. Binlerce kilometre bölünmüş yol yapıldı ağaçların arasından. Sokakta yaşayanların ömrüne değen bir şey olmadı ama bütün tarlalarda evler yükseldi, başı göğe değen evlerin boşluğu sızladı, birinin uykusu bölündü sokakta.

Biz yeni bir hayatın acemileriyizBütün bildiklerimiz yeniden biçimleniyor

Ormanları ve ırmakları kaybettik, ağaçları ve yolları kaybettik. Anılarımız silindi. Suyu kaybettik. Irmakların zift gibi aktığı, derelerin çağladığı yerde ot bitmez oldu.

Tutunacak bir dirhem umut aradık ve işsizlik paramızı kaybettik; işimizi kaybedeli çok olmuştu zaten. İşimize göz diktikleri gibi işsizliğimize de göz diktiler. 

Cemal Süreya’dan söze başlayıp hüzünlü ve kırılgan bir ritimle ilerlemeye çalışırken aklıma şair Nef’î geldi. O eğilmez, gür sesli, korkusuz hicviyle Nef’î baş köşede kasırga gibi esiyor. Elbet şiirinden memnun olduğumuz Şeyhülislâm Yahya Efendi de övmüştür Nef’î şairimizi, ancak ona ‘kâfir’ de demiştir.

Nef’î durur mu, yapıştırmış hicvi:

Bize kâfir demiş müftî efendi[1]Tutalım ben diyem âna müselmanVarıldıkta yarın rûz-ı cezâyaİkimiz de çıkarız anda yalan

Sarayın odunluğunda 1635 yılında kementle boğuldu Nef’î, bir çuvala konularak Sarayburnu açıklarından denize atılmıştır. IV. Murad hiciv yazmamasını istemiş ama yeri geldiğinde Vezir Bayram Paşa’nın hakkından gelmiştir şair. Hiciv yazmak ömre zarar.

Bize diyor ki, artık hafızanı yitir. Geleceğin bizim planlarımızdan daha önemli değil. Bizim hakkımızda yorum yapma. Hele ailemiz hakkında cümle kurma. Hele yaşadığımız çok odalı yer hakkında aklından geçenleri dile getirme.

Peki. Ne edek madem öyle, AVM tadındaki şehir hastanelerinden randevu almak için çırpınıp duran kalbimizin attığı yeri bir kez daha anımsamakta fayda var.

Ama katil de bilmiyor öldürdüğünüHırsız da bilmiyor çaldığınıBiz yeni bir hayatın acemileriyizBütün bildiklerimiz yeniden biçimleniyorŞiirimiz, aşkımız yeniden

Umudu dürtme, umutsuzluğu yatıştırma güzel Ahmet Abim!........

© Diken