Aramaktan vazgeçtiğimiz zamanlar ve Aşık Veysel
Aramaktan vazgeçtiğimiz zamanlar ve Aşık VeyselA
Bir doğum bazen yalnızca bir ailenin hayatını değiştirmez.
Bazen ülkenin geleceğine yeni bir isim eklenir.
Bir dil biraz daha zenginleşir. Bir toprağın hikâyesine yeni bir hikâye katılır. İnsanlık kendisini anlatacak, yeni bir insan kazanır.
Yüz otuz iki yıl önce bugün, Sivas’ın Sivrialan köyünde bir çocuk doğdu.
Adını Veysel koydular.
Ne o küçük köyün insanları biliyordu bir gün onun sesinin bütün Anadolu’ya yayılacağını ne de o çocuğu kucağına alan annesi, oğlunun bir gün bu toprakların en yalın düşüncelerini en yalın sözlerle anlatacağını tahmin edebiliyordu.
Dünyayı görme olanağını kaybetti ama insanın içini görmeyi öğrendi.
Toprağı anlattı. Sevgiyi anlattı. Dostluğu, ayrılığı, ölümü, yaşamayı anlattı.
Öyle anlattı ki onun türkülerinde Anadolu kendi sesini duydu.
Bugün onun doğum günü.
Hiç aklıma gelmezdi bu ülkenin iyi eğitim almış üç-beş genciyle yaptığımız bir sohbet ortamında “Kim bu Aşık Veysel Ayhan amca?” diye sorulacağı…
Acaba bugün kaç kişi bu doğum gününü hatırlayacak? Kaç sanat gündeminde adı geçecek?
Kaç evde onun türküleri çalacak? Kaç anne baba çocuğuna bu insanın kim olduğunu anlatacak? Kaç genç, bir insanın görmediği dünyayı nasıl böylesine derinden anlayabildiğini merak edecek?
Ama biliyorum ki, yalnızca insanları unutmuyoruz, biz hatırlamanın kendisini de unutuyoruz.
Anterograde Amnesia hastalığını hiç duydunuz mu? En azından 2004 yapımı 50 first date (50 ilk öpücük) filmini duymuş ya da izlemişsinizdir. Drew Barrymore’un canlandırdığı Lucy karakteri her sabah uyandığında önceki gün yaşadıklarını unutuyordu. İşte o hastalığın adı…
Düşünün her sabah uyandığınızda dün yok! Sevdiğiniz insanlar, okuduğunuz kitaplar, öğrendiğiniz şeyler, yaptığınız yanlışlar yok! Hepsi silinmiş.
Her sabah hayata yeniden başlıyorsunuz. Güneş doğuyor ve sizin geçmişiniz yok.
Bir insanın ne kadar zavallı kalacağını düşünün.
Aynı yanlışları tekrar edip, aynı yalanlara yeniden inanacaksınız. Aynı acıları yaşayıp, başınıza gelenleri asla anlayamayacaksınız.
Her sabah geçmişimizi biraz daha unutmuş olarak uyanıp, sonra dünyanın neden böyle olduğunu anlamaya çalışıyoruz.
Oysa tarihsel ve kültürel geçmişine ait sıfırlanmış bir hafızayla bugünü yorumlamaya çalışmak, ilk sayfalarını okumadığınız bir romanın son sayfasında katili bulacağınıza inanmak cehaletine benzer…
Hafızası olmayan insanın düşüncesi de topal olur. Olayları değerlendirir ama nedenlerini kavrayamaz. Yargılar verir ama karşılaştırma yapamaz. Çok konuşur ama az şey söyler. En kötüsü de bilmediğini bilmez!
Bugün bir çocuğun........
