Elza İBRAHİMOVA… Azerbaycan müziğinin en nadide, en zarif bestecilerinden biri… Adını tarihe altın harflerle yazdıran bir kadın. Onun melodileri, tıpkı ruhunun derinliklerinden çıkan bir çığlık gibi, bazen hüzünle, bazen umutla, neşeye, kedere… yaşamın en saf anlarına dokunarak insanın kalbine işler. O, sadece bir sanatçı değildi; Hayatta her türlü acıyı ve mutluluğu, sevgiyle harmanlayıp besteleyen biriydi.

Dünyaya ilk adımını attığında, Elza Hanım birçoğumuz gibi, hayata umutla, mutlulukla bakıyordu. O, dünyaya geldiğinde, içindeki o eşsiz yetenekle adeta yıldızlar arasında bir yer edinmişti. İçindeki müzik aşkı, doğuştan gelen bir hediye gibiydi. Şarkılar, melodiler, sözler adeta kanına işlemişti ve her bir notada hayatın farklı bir rengini yansıtarak, ölümsüz eserler yaratması kaçınılmaz olmuştu.

İbrahimova’nın Hayatı

Fakat hayat, her zaman beklediğimiz gibi akmaz. Elza Hanım’ın hayatı da hiç de öyle kolay, hiç de öyle düz bir yol olmamıştı. Genç yaşta evlenmişti ve mutlu bir yuva kurma hayaliyle gözleri parlıyordu. Bir kız çocuğu dünyaya gelmişti. Bu, Elza Hanım için dünyadaki en büyük mutluluktu. Ama o mutluluk, ne yazık ki kısa sürdü.

Kendisinden yaşça büyük olan eşi, onu bir gün ansızın terk etti. Elza Hanım, bir sabah, hayatının en karanlık anıyla yüzleşti. O günden sonra, hayatı daha da ağırlaşmış, yalnızlık daha bir derinleşmişti. Eşi geri dönmedi. Elza Hanım’ın gözlerinde hep bir hüzün, içinde taşıdığı derin kaygılar kalmıştı.

Eşgimiz ele bu gedermiş
Mehebbet gürbete geder mi?
Bilmezdim, bilmezdim, bilmezdim…

Gelbimden uzaglara, açıldı bir pencere
Ayrılıgdan o yana, dünya olurmu gören?
Gözlerimin önünde, eşgimiz peren-peren
İnandım ayrılığa, inandım ayrılığa, inandım ayrılığa…

Bu illerin içinde, men de gocaldım tamam
Sensiz neğmelerim de, yalan hamısı yalan
Ayrılığın havası, ağır olurmuş yaman
İnandım ayrılığa, inandım ayrılığa, inandım ayrılığa

İbrahimova mutlu yuvasını kaybetmişti ama bir şey vardı ki, onu hayatta tutuyordu: Kızı. Kızıyla birlikte yalnız bir hayatı tercih etti ömrünün sonuna kadar hiç evlenmedi. O, çocuk yetiştirmeye, sanatına ve müziğine odaklanarak, içindeki yaraları şarkılarla sarıyordu. Her bir melodi, içindeki acıları, hayal kırıklıklarını, ama aynı zamanda sevgiyi, umudu ve gücü de taşıyordu. Kızı büyüdü, ama Elza........

© dibace.net