İnsan yaş aldıkça değil, hakikati anladıkça olgunlaşır. Yaş; sadece bedeni büyütür, fikir ise insanı derinleştirir. Fikrî olgunlaşma; insanın çok konuşması değil, konuştuğu sözün ağırlığını bilmesidir. Kalem de böyledir. Her yazı yazmak, fikir sahibi olmak değildir. Kalemin sertliği çoğu zaman; öfkenin, egonun, intikamın ve hırsın kılığına bürünebilir. Kalem; hikmet ve ibretten beslenmiyorsa, sahibini zalimleştirebilir. İnsan bazen hakikati savunduğunu zanneder ama aslında kendi öfkesini yazıyordur. Hikmete sahip kalem; önce kendi nefsini tanır, kendi yanlışlarını, çelişkilerini, zaaflarını görür, başkasının kusurunu büyütmeden önce kendi içindeki karanlığı fark eder. Böyle bir insanın kalemi sert olsa bile kirli olmaz. Çünkü amacı insan parçalamak değil, yanlışları ortaya koymaktır. O bilir ki fikir adamı olmak; tarafgirlik yapmak değil, hakikatin tarafında durabilmektir.

Bugün dünyanın en büyük problemlerinden biri; olgunlaşmamış fikirlerin sertleşmesidir. İnsanlar düşünmeyi değil, taraf olmayı öğrendi. Herkes kendi mahallesinin savunucusu oldu. Haklı olmak yerine güçlü görünmek önemsendi. Sosyal medya çağında insanlar artık düşünce üretmiyor, reaksiyon üretiyor. Bir cümleyle adam linç ediliyor, bir görüntüyle karakter infazı yapılıyor. Kalem; irşad aracı olmaktan çıkıp bazen dijital bir silaha dönüşüyor. Hâlbuki kalem; emanettir. Kur’an’ın ilk........

© Denge