Günümüz dünyasında en hızlı yıpranan kurumların başında evlilik gelmektedir. İnsanlar artık evlenmekten çok, evliliği sürdürmekte zorlanmaktadır. Bir zamanlar “ömürlük yuva” denilen birliktelikler; bugün küçük kırgınlıkların, basit tartışmaların, geçici heveslerin ve tahammülsüzlüklerin altında dağılıp gitmektedir. Günümüz insanı; fedakârlığı zayıflık, sabrı kayıp, affetmeyi ise geri adım diye değerlendirmktedir. Oysa evlilik; iki mükemmel insanın birleşmesi değil, iki kusurlu insanın birbirinin eksiklerini tamamlamaya çalıştığı uzun bir hayat yolculuğudur. Evlilik; karşılıklı fedakârlıktır.

İnsan, yaratılışı gereği hata yapar. Hatasız insan olmadığı gibi, kusursuz eş de yoktur. Sorun hatanın varlığı değil, hataya karşı gösterilen tavırdır. Evliliği ayakta tutan şey; hiç kırılmamak değil, kırıldıktan sonra yeniden tamir olabilmektir. Evlilik biraz da unutabilme sanatıdır. Her sözü hafızaya kazımak, her yanlışı büyütmek, her kırgınlığı arşivlemek; zamanla gönlü karartan bir yük hâline gelir. Evlilik; bazen susma orucu tutmaktır. Her şeye itiraz etmek, karşı durmak; huzuru bozar mutluluğu engeller, sevgi bağını zayıflatır.

Bugün birçok evlilikte sorunların büyümesinin temel nedeni; insanların birbirlerinin yanlışlarını silmek yerine kalın harflerle........

© Denge