Sa ogorčenjem i revoltom sam obavešten o morbidnoj i anticivilizacijskoj nameri da posmrtne ostatke proglašenog ratnog zločinca, četnika Blagoja Jovovića, prebacite u Beograd, o trošku svih građanki i građana Srbije, iz daleke Argentine, gde je zajedno sa svojim zloglasnim četničkim komandantom Jakovom Jovovićem pobegao od antifašističke ruke pravde 1945. godine.

Ta dva ratna zločinca, zajedno sa drugim četnicima, saradnicima okupatora Crne Gore, počinila su mnogobrojna zverstva nad pripadnicima vlastitog naroda, od tamničenja, prebijanja, mučenja do streljanja, a čiji je jedini „greh“ bio u tome što su se borili protiv okupacionih sila, najpre italijanskih fašista, a potom nemačkih nacista.

Za ovu priliku izdvajam samo jedan ratni zločin, počinjen 23. jula 1944. na Lazinama kod Danilovgrada, kada su četnički zlikovci pod komandom Jakova Jovovića streljali 52 mlada antifašista, devojaka i mladića.

Četnička bajka o Blagoju Jovoviću

Četnička bajka o Blagoju Jovoviću

Evo svedočenja profesora Milorada Zekovića, koji je tog krvavog leta 1944. godine imao 12 godina (iz knjige „Mrtvi ne zbore“, autor Branko N. Filipović, 2005, Danilovgrad):

„Jedne ljetnje noći 1944. godine, kada sam imao tek 12 godina, upali su u našu kuću neki zli i pomamni ljudi, krvavih očiju, zarasli u brade i naoružani do zuba. Da te strava uzme. Vjerovatno da su bili i pod uticajem alkohola. Zgrabili su moje sestre – Darinku i Milenu, blizankinje sa tek navršenih 18 godina. Vezali su ih, tukli i odveli u „Musovaču“, nedaleko od naše kuće.

Svi smo bili zapanjeni jer su moje sestre bile mirne i blagorodne djevojke, bez ijedne trunke zlobe i pakosti, a uz to i pristojno........

© Danas