Srbi su jedan mali, ali ratoboran narod. LJubav prema ratovanju ovde postoji od davnina. Gaji se kult smrti a ne života. Rat ko rat, nakon njega se ispredaju razne priče, a priče se vremenom pretvore u mitove. Više od šest vekova slavimo Kneza Lazara, koji je u pokušaju da spreči tursku vojsku da se probije ka Evropi, izveo sve muško u Srbiji da se suprotstavi moćnoj carevini, bez obzira što su ovi prema nekim istorijskim izvorima tražili samo prolaz. Nakon što su izginuli i zaštitili moćna evropska carstva, pevali su pesme o kosovskim junacima, a Kraljević Marko zaposlen na radnom mestu turskog vazala, pretvoren je u mitsko biće, čiji je hobi da se uz pomoć Vile Ravijojle stalno bije sa Musom Kesedžijom.

Naravno, kao što je ignorisana činjenica o stvarnoj delatnosti Marka Kraljevića, tako nije utvrđen ni identitet Muse Kesedžije, ali ni priroda odnosa između Marka Kraljevića i Vile Ravijojle. U stvarnosti, neki su Srbi nabijani na kolac, a neki su šurovali sa Turcima i činili veći zulum srpskom življu od samih Turaka.

A kad Srbima ponestane spoljnog neprijatelja, oni pronađu unutrašnjeg, čisto onako da ubiju vreme, ali i veliki broj neistomišljenika. Tako se Srbi podeliše na pristalice dinastije Karađorđević i Obrenović. Taj kobni dvadeseti vek započeli smo bacanjem sa dvora kralja i kraljice, a nastavili time što je Apis po nalogu stranih službi dao oružje deci u Bosni da ubiju prestolonaslednika austrougarske carevine. Kad su iz te carevine tražili da sami vrše istragu na teritoriji Srbije, Srbi su to odbili, a onda su (opet) za račun nekih svetskih sila izgubili polovinu muškog stanovništva u naredne četiri godine. I retko ko se zapita, da li je........

© Danas