Dok slobodarski koračaju gradovima, varošima i selima, nosioci studentskih i građanskih protesta nose zastavu Srbije, ali je, gotovo po pravilu, prate i nacionalistički simboli

Suština postojanja savremene srpske države u poslednjih četrdeset godina crpi se iz održavanja nacionalističkog ideološkog koncepta. U tom periodu Srbija naglo napušta dominantni građanski model, kakav je formalno postojao u SFRJ, nadnacionalnoj federaciji u kojoj prava i identitet građana nisu bili određeni isključivo etničkom pripadnošću, i presvlači se u nacionalne boje.

Uočavamo evoluciju nacionalističke paradigme – od Memoranduma SANU, primenjenog u praksi tokom vladavine Slobodana Miloševića sa bolnim posledicama, pa sve do današnjih dana, sa radikalnim konceptom razumevanja srpske državnosti čije osnovne karakteristike nose strahotne premise šovinizma i ekstremnog velikosrpskog nacionalizma.

Nacionalni kulturni simboli postaju glavno oruđe u borbi za osvajanje patriotskog narativa. Šajkače, opanci, anterije, kola, šljive, rakija, prase na ražnju, čvarci, sveci, ćirilica – sve to prestaje da bude deo kulturnog nasleđa i muzejske tradicije, kao što je uobičajeno u stabilnim društvima, i postaje instrument ideološke mobilizacije u redefinisanju značenja reči „Srbin“ i „Srpkinja“. Razumevanje nacije se nametanjem dramatično menja: otvorenost i internacionalni društveni pravac se s prezirom odbacuju, a umesto integrativne ideje dominira narativ o svetskoj nepravdi nad „slobodoljubivim narodom“, o politici dvostrukih standarda protiv Srbije, dok se dojučerašnja braća proglašavaju izdajnicima. Velikosrpska klica, posejana tokom raspada Jugoslavije, primila se širom zemlje.

Osobenost ovog ekstremnog nacionalizma jeste to što je rastao gotovo isključivo u nedemokratskom ambijentu. Osim kratkog perioda vladavine DOS-a........

© Danas