Okuyacağınız metnin Fransızcası Les Lettres Françaises adlı derginin Temmuz-Ağustos-Eylül 1967 sayısında yayımlanmıştı. Tamı tamına 59 yıl önce. Ancak yarım yüzyıl sonra dilimize çevirmek zamanıma denk düştü. Çok değerli İspanyol yazar Arrabal’ın metninin başladığı “Bir adam ayaklarımı kuma gömdü” cümlesi ağlatmıştı beni. O sırada dört yaşında olan oğlum Tan’ı düşünmüştüm. Tan, Arrabal olmuştu; ben de Fernando Arrabal Ruiz.

BABAM FERNANDO ARRABAL RUİZ

Bu metin, Arrabal’ın İspanyol polisi tarafından tutuklanmasından çok kısa bir süre önce İspanyolca olarak yazılmıştır. İspanya’daki hiçbir dergi bunu yayımlamayı kabul etmedi.

Bir adam ayaklarımı kuma gömdü. Melilla sahilindeydi. Ellerinin bacaklarımda olduğunu hatırlıyorum. Üç yaşındaydım. Güneş parıldarken kalp ve elmas sayısız su damlasına dönüştü.

Bana sık sık en çok neyin beni etkilediği, en çok neye hayran olduğum soruluyor ve sonra, Kafka ve Lévi-Carroll’u, korkunç manzarayı ve sonsuz sarayı, Gracián ve Dostoyevski’yi, evrenin sınırlarını ve lanetli rüyayı unutarak sadece çocukluğumdaki ayaklarımda ellerini hatırladığım bir varlık olduğunu söylüyorum: babam.

Yıllarca İspanya’yı dolaşarak onun mektuplarını, resimlerini, çizimlerini aradım. Babam resim yapardı ve her eseri bende, gözyaşlarıyla kaplı yüz binlerce atın geçtiği sessizlik ve........

© Cumhuriyet