Üreticinin feryadı - Osman Gölcük
Türkiye’nin dört bir tarafından üreticiler feryat ediyor. Bir köylü çocuğu olarak bu manzarayı görünce yüreğim burkuluyor, kalbim ağrıyor.
Üzüm üreticileri, Salihli, Alaşehir’den artık düşük fiyattan dert yanmayı bıraktılar, “Ürünü alan yok tarlada çürüyor” diye ağlayarak dert yanıyor.
Elma üreticileri, ağaçları silkip ürünleri yerlere döküyor, “Ürünü alan yok, tüccarın verdiği fiyat toplama parasını karşılamıyor” diyor.
Zeytin üreticileri başta Akhisar olmak üzere her yerde zeytin toplamayı bıraktı. “Fiyatlar amele parasını bile karşılamıyor” diyor, çözüm için toplantılar yapıyorlar.
Şeker pancarı üreticileri de fiyatlardan, özelleştirilen fabrikaların keyfiliğinde dert yanıyor.
Hayvan besicileri ve süt üreticileri zararına çalışmaktan bıkmış, işi bırakmaktan söz ediyor.
İncir, kavun ve karpuz üreticileri de “Ürünler para etmiyor, zarar ediyoruz” diye dert yanıyor. Narenciye üreticileri ürün para etmiyor diye ağaçları kesiyor.
Üretici çaresizlik içinde devletten çözüm bekliyor.
BUGÜNLERE NASIL GELDİK?
Bu ülkede TARİŞ vardı, köylünün ürettiği inciri, pamuğu, zeytini alır değerlendirirdi. TARİŞ işlevsiz duruma getirildi. İnciri, üzümü ve tütünü satın alan TEKEL vardı. Üzümden şarap, alkollü içecek, tütünden sigara üretiyordu. TEKEL satıldı, tüm fabrikalar kapatıldı. Ege Bölgesi’nde onlarca şarap üreten fabrika vardı, bu fabrikaların birçoğu kapandı, şimdi ABD’den, Şili’den şarap ithal edilip satılıyor.
Hayvancılık, et ve süt üreticiler için Et Balık Kurumu vardı. Kapandı, onun yerine Et ve Süt Kurumu kuruldu ama işlevi et ithalatını organize etmek ve yandaş şirketlere ithal et üzerinden para kazandırmak oldu! Şeker fabrikaları tek tek satıldı, fabrikaların........
