Üretenlerin söz hakkı - Şafak Yüca
Türkiye’de haftalık çalışma süresi 45 saat ile AB ortalamasının tam dokuz saat üstünde. Bu kadar çalışan bir emekçinin kendisine veya ailesine nitelikli zaman ayırması neredeyse olanaksız. Zamanı işyerinde ve şehir trafiğinde eriyip gidiyor. Sosyalleşemeyen, kendine ve sevdiklerine zaman ayıramayan çalışan, zamanla sadık bir tüketiciye dönüşüyor.
Marx’a göre emek; insanın kendini gerçekleştirdiği bir faaliyet olmaktan çıkıp yalnızca geçimini sağlama zorunluluğuna dönüştüğünde, insan kendi potansiyeline yabancılaşır. Bu yabancılaşmayı tüketim kültürü besler. Baudrillard ise modern toplumda nesnelerin kullanım değerlerinden ziyade simgesel anlamlarıyla tüketildiğini söyler. Alınan kahve, giyilen kıyafet ya da oturulan mekân, bireye kendini tanımlama olanağı sunar.
Çalışma saatlerinin uzunluğu, emekçilerin yalnızca ailelerine değil, siyasete vakit ayırmalarını da engelliyor. Ve bu zaman yoksulluğunun bedeli yasal hak kaybı olarak ödeniyor. Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı’nın eylül verilerine göre Türkiye’de çalışan sayısı 35.2 milyon. Yani 100 seçmenin 57’si emekçi. Buna karşın çalışma saatlerinden zam oranlarına, yan haklardan yemek kartlarına kadar kendilerini ilgilendiren hiçbir konuda söz hakları yok.
YASAL ÇÖZÜME KAVUŞMALI
Bugün uzun mesai saatlerine hapsedilmiş çalışanların kamusal........
