Doğa yasası gereği, yüreklerimizi yaksa bile Köy Enstitülü çınarlar bir bir ayrılıyor aramızdan. Her biri unutulmaz izler bırakarak kayıp gidiyorlar bu dünyadan.

Soğuk bir Ankara gününde bir arkadaşım haber verdi İsmail Demirel’in kaybını. Çok üzüldüm. Söyleşi yaptığım eğitim çınarlardan biriydi. Zaman geçirmeden başsağlığı için oğlu Nuri Kemal Demirel’i aradım. Acılı bir sesle o anlattı: “Babamın çok seveni varmış. Cenazesi çok kalabalıktı. Soğuğa, dar zamana karşın tanıdık, tanımadık birçok kişi koşup geldi. Cenaze yıkanacağı zaman görevli, bir yakını gelsin deyince benden önce biri atıldı. Nesi oluyorsun deyince ‘Öğrencisiyim, o benim yalnız öğretmenim değil babamdı, ona çok şey borçluyum’ dedi. O yıkadı. Ben de bir şey demedim.”

97 yaşında yitirdiğimiz İsmail Demirel, 1929’da Artvin Şavşat Düzenli köyünde doğmuş. Köyünde okul olmadığı için beş km uzaktaki Yavuzköy’e karda kışta gidip gelerek 1938’de bitirmiş ilkokulu.

İsmail, ilkokulu bitirdikten bir yıl sonra abisi köyüne eğitmen olarak gelmiş. Abisi, bir gün İsmail’e şöyle demiş: “İsmail, Kars Cılavuz’da parasız yatılı Köy Enstitüsü açıldı. Burada 5 yıl okuyanlar öğretmen oluyorlar. Seni oraya götüreceğim.”

Öğretmen olacağım diye çok sevinmiş İsmail. Zaman geçirmeden abisiyle........

© Cumhuriyet