Ankaralı olduğumda tiyatro olaylarına uzak düşeceğimi sanmıştım. Ne yanılgı! Başkentin o dönemde sahne sayısı az olan Devlet Tiyatrosu’nun ve Ankara Sanat Tiyatrosu’nun dışında, önemli yapıtlarla gündemde olan birçok özel tiyatrosu vardı. 12 Mart öncesinde ve sonrasında yaşanan toplumsal gerilime karşın bu topluluklar perde açabiliyordu.

İzmir Caddesi ile Necati Bey Caddesi’nin köşesindeki bir salonda, henüz ünlenmemiş Halil Ergün’den, Aziz Nesin’in “Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz”ının sahne uyarlamasını izlemiştim. Nesin’in “Düdükçülerle Fırçacıların Savaşı” oyununu ise Mithatpaşa Caddesi’ndeki bir salonda görmüştüm. Vasıf Öngören’in ünlü “Asiye Nasıl Kurtulur”u Zeliha Berksoy’un yorumuyla Kızılay’da Ankara Birliği Tiyatrosu yapımı olarak sunulmuştu. Ayberk Çölok’un başrolü oynadığı, yine Öngören imzalı “Almanya Defteri”, Atatürk Bulvarı’nın Kavaklıdere tarafındaki bir sahnede oynanmıştı. Can Yücel’in çevirdiği, oyunculardan yalnızca Savaş Yurttaş’ı anımsadığım, Peter Weiss’in ünlü Diktatör Salazar yergisi olan “Salozun Mavalı” İzmir Caddesi’ndeki bir sahnede yer almaktaydı. Maltepe’de Macit Flordun’un Arthur Miller’ın “Bedel”inde oynadığı tiyatro salonu vardı. Halk Oyuncuları bir süre Çağdaş Sahne’de (şimdiki Şinasi Sahnesi) oyun sergiledi. Ardından bir bölümünü Yılmaz Onay’ın yönettiği Çağdaş Sahne yapımları geldi. Çeşitli nedenlerle açılıp kapanan AST yoğun bir politik tiyatro uğraşı içindeydi. “III. Reich’ın Korku ve Sefaleti” ile “Ana”........

© Cumhuriyet