Βράδυ Σαββάτου, Οκτώβριος, αεροδρόμιο Ηρακλείου «Νίκος Καζαντζάκης». Η τουριστική σεζόν θεωρητικά βαδίζει προς το τέλος της. Όχι, όμως, και η απίστευτη ταλαιπωρία των ταξιδιωτών. Γιατί, όπως αποδεικνύεται, στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Κρήτης δεν χρειάζεται να είναι Δεκαπενταύγουστος για να ζήσεις στιγμές απείρου κάλλους. Αρκεί να έχεις την ατυχή έμπνευση να ταξιδέψεις!Η εικόνα γνώριμη, αλλά αυτό δεν την κάνει λιγότερο εξοργιστική. Το αδιαχώρητο παντού. Στους διαδρόμους, στους χώρους αναμονής, μπροστά στις πύλες. Άνθρωποι, βαλίτσες, σακίδια, παιδιά, καρότσια, χειραποσκευές συνθέτουν ένα παζλ, στο οποίο το ζητούμενο δεν είναι να βρεις μια "ήσυχη γωνία", αλλά να καταφέρεις να μετακινηθείς έστω και μερικά μέτρα.Για να φτάσεις στην πύλη αναχώρησης πρέπει να επιστρατεύσεις υπομονή, ευελιξία και, ει δυνατόν, μερικές από τις ικανότητες ενός αθλητή δρόμου μετ' εμποδίων. Κάθε βήμα και μια μικρή νίκη. Κάθε ελεύθερο τετραγωνικό εκατοστό και μια κατάκτηση. Και όταν, επιτέλους, φτάσεις στον προορισμό σου, δηλαδή στην πύλη, όχι στο αεροπλάνο, αρχίζει το επόμενο αγώνισμα: η αναζήτηση καθίσματος.Αν είσαι από τους τυχερούς που πρόλαβαν μια θέση, συγχαρητήρια! Αν όχι, ετοιμάσου για ορθοστασία. Μία ώρα; Δύο; Και παραπάνω, αν χρειαστεί. Χωρίς καν τη δυνατότητα να ακουμπήσεις κάπου την πλάτη σου, που στο μεταξύ έχει αρχίσει να διαμαρτύρεται εντονότερα από εσένα. Και μην παραπονιέσαι. Αρκεί που μπορείς να πατάς και τα δυο σου πόδια στο δάπεδο και δεν στέκεις στο ένα, ωσάν τον πελαργό. Εξάλλου, ταξίδι ήθελες!

Αν, πάλι, είσαι μητέρα με μικρό παιδί, η κατάσταση αποκτά χαρακτηριστικά δοκιμασίας επιβίωσης. Διότι μπορεί να χρειαστεί να αλλάξεις ακόμη και μια πάνα στα όρθια, επιστρατεύοντας........

© Cretalive