Özel haberlerimizi ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmamak için BirGün’ün WhatsApp kanalını buraya dokunarak hemen takibe alabilirsiniz.

Dünyayı anlamakta zorlandığımız bir dönemde, büyük sinemacıların ne düşündüğü her zamankinden önemli. Eleştirinin işi de onların filmlerini değerlendirmekle yetinmek değil. Bu düşüncelerin anlamını, sınırlarını ve çelişkilerini açığa çıkarmalı, tek tek filmler arasında henüz kurulmamış bağları kurmalı. Nolan’ın mitlere dönüşünü, Spielberg’in bilinmeyenle karşılaşma fikrini, Iñárritu’nun felaket ve sorumluluk meselesini, Kore-eda’nın yapay zekâyı yas üzerinden ele alışını yan yana koyduğumuzda yalnızca filmleri karşılaştırmıyoruz. Dünyanın farklı köşelerindeki güçlü sinemacıların, birbirlerinden bağımsız olarak, bugün insanlık hakkında ne düşündüklerini araştırıyoruz. Bu insan dünyaya nasıl bakıyor, neyi mesele ediyor, neden şimdi anlatıyor?

2026, takvimden önce hissedilen bir eşik gibi. Eski referansların birer birer yetersiz kaldığı, geleceğe dair söylenen her cümlenin sonuna sessizce bir soru işareti eklendiği bir yıl. Büyük yönetmenlerin filmlerini yan yana koyduğumda hepsinin aynı cevaba ulaştığını değil, benzer bir sorunun çevresinde dolaştığını görüyorum: İnsan, kendisi hakkında neyi anlamakta zorlanıyor?

KENDİ SINIRLARIMIZLA KARŞILAŞMAK

Christopher Nolan, The Odyssey ile Homeros’a dönüyor. Belirsizliğin büyüdüğü bir çağda en eski anlatılardan birine sığınmak, sınanmış bir pusulaya uzanmak gibi görünüyor. Ama asıl mesele mitin ne kadar görkemli anlatıldığı değil, hangi değerleri yeniden ürettiği. Geçmişin kahramanları bize gerçekten yeni bir gelecek mi gösteriyor, yoksa bugünün karmaşasını eski kesinliklerin içine mi yerleştiriyor? Mit, yön duygusu verirken soru sormayı bırakmamıza da yol açabilir. Nolan’ın seçimini anlamlı kılan, yalnızca Homeros’un hikâyesini yeniden anlatması değil; kahramanlık ve eve dönüş gibi kadim kavramların bugün hâlâ........

© Birgün