Geçen aralık ayında Rodrigo Paz yönetiminin ABD destekli kemer sıkma rotasını "yeni bir Milei vakası" olarak tarif etmiş, bu hattın ülkeyi sert bir toplumsal çatışmaya sürükleyeceğini öngörmüştük. Aradan altı ay geçti ve bugün Bolivya kırk yılın en ağır ekonomik krizinin ortasında sokaklara dökülmüş durumda.

Krizin kökeninde Paz'ın "herkes için kapitalizm" vaadi var. Paz yönetimi göreve gelir gelmez yirmi yıllık yakıt sübvansiyonunu kaldırmıştı. Bunun sonucunda mazot ve benzin bir gecede pahalanmış, dizelde �, gıdada 0’e varan artışlardan söz edilmeye başlanmıştı. Resmî hedefte yüzde 14 olan enflasyon bağımsız tahminlerde yüzde 20'yi aştı. Bu zammın etkisi öncelikle kır emekçilerinde, köylülerde ve madencilerde hissedilmişti. Girdi maliyetleri yükseldi, gıda fiyatları tırmandı ve sübvansiyonların kesilmesiyle geçim güvencesi doğrudan üreticinin sırtına yıkıldı.

Ekonomik baskı sürerken bir de toprak meselesi geldi. Nisan’da çıkarılmak istenen 1720 sayılı yasa, küçük toprak sahiplerinin parsellerini bir dilekçeyle "orta ölçekli" mülke dönüştürüp bankaya teminat göstermesinin yolunu açıyordu. Hükümet bunu, kırsala kredi ve verimlilik getiren bir reform diye savunsa da köylüler böyle düşünmüyordu. Bolivya'da toprak yalnızca bir mülk değil. Aynı zamanda ortaklaşa varoluşun ve anayasada devletin hedefi olarak sayılan gıda egemenliğinin de temel dayanağı. Bu nedenle onlarca........

© Birgün