Emekliye zam değil yaşam güvencesi gerekiyor
Özel haberlerimizi ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmamak için BirGün’ün WhatsApp kanalını buraya dokunarak hemen takibe alabilirsiniz.
Emeklinin insanca yaşaması, bütçede para kaldığında hatırlanacak bir harcama kalemi değil.
Türkiye’de milyonlarca emekli için hayat, ay sonunu getirme mücadelesi. Pazarda meyveyi taneyle almak, kışın doğal gazı kısmak, sağlık harcamalarını ertelemek kadar etin, sütün, yumurtanın yanına bile yaklaşamıyorlar. Yıllarca çalışmış, prim ödemiş insanlar emekliliklerinde dinlenmek yerine derin bir yaşam krizi içinde. Bu durumu sindirip kabul etmek mümkün değil.
Kasım 2026 itibarıyla en düşük emekli aylığı 23 bin 552 lira. TÜRK-İŞ’in ekim araştırmasına göre dört kişilik ailenin açlık sınırı 38 bin 24 lira, yoksulluk sınırı 123 bin 856 lira. Bekâr bir çalışanın aylık yaşama maliyeti ise 49 bin 124 lira. Dört kişilik ailenin açlık sınırı tek başına yaşayan emeklinin harcamasını ölçmese de gelirlerin temel ihtiyaçlar karşısındaki yetersizliğini gösteriyor. Kirada yaşayan emekliler için barınma giderleri, gıda ve sağlık harcamalarına ayrılabilecek geliri daha da azaltıyor.
Peki, yalnızca emekli mi geçinemiyor? Asgari ücretli geçinebiliyor mu? Milyonlarca ücretli çalışan ve sabit gelirli de aynı geçim krizinin içinde. Türkiye’de yoksullaşma, emeğiyle yaşayan toplumun geniş kesimlerinin ortak ağır sorunu. Üstelik yalnızca son yılların yüksek enflasyonuyla açıklanamayacak, uzun süredir derinleşen yapısal bir yaşam krizi.
Bu tabloyu ekonomik zorunluluklara bağlamak mümkün değil. AKP hükümetlerinin yıllardır uyguladığı vergi, ücret, sosyal güvenlik ve bütçe politikaları gelir dağılımını doğrudan şekillendirdi. Dolaylı vergilerin ağırlığı, ücretlerin ve emekli aylıklarının büyümeden yeterli pay alamaması, kamu kaynaklarının kullanımındaki öncelikler siyasi tercihlerle belirlendi. Enflasyonla mücadelenin maliyetinin sabit gelirlilerin satın alma gücü üzerinde yoğunlaşması da bu bölüşüm tercihlerinin........
