Herkes BM toplantısını ve Trump’ın en yeni garipliklerini konuşmakla meşgulken biz de bambaşka bir konu ortaya atıp fikir beyan edelim dedik. Bu fikri de yaklaşık 40 senedir binbir türlü halk ve kültür ile haşır neşir olmamızın bir ürünü olarak görmek gerek herhalde. Çünkü oturduğunuz yerden farklı kültürleri ve onların kendi aralarındaki etkileşimlerini anlatmak veya bunlar üzerine fikir yürütmek mümkün olmamalıdır. Yine de bir sürü insan, bunu hiç çekinmeden yapmakta elbette. Ne de olsa atalar demiş ya, “Ağız torba değil ki büzesin” veya “Ağzı olan konuşuyor” diye...

Orijinal ata yurdu Tanrı Dağları'ndan, yani Kırgızistan’dan döneli sadece on gün olmuşken son bin senelik maceramızın geldiği güzergâhı incelemek istemekteyiz. Çünkü bir bakıma, bin sene önce Selçuk Bey’in izlediği rotada bizzat seyahat etmiş ve izlenimlerimizi biriktirmiş durumdayız. Yani son Tanrı Dağları ziyaretimizle, bin sene önce başladığımız bu noktadan Horasan’a, güneye uzanıp İsfahan’a, Şiraz’a, Tebriz’e, Malazgirt’e, Anadolu'nun en batı noktası olan İzmir’e ve Toros Dağları'nın doğudan batıya tamamına detaylı bir göz atma fırsatına sahip olan şanslılardanız diyelim.

KOMUZDAN BAĞLAMAYA

Sanatımız müzik olduğu için, ilk olarak müzik kültürü konusunda, Orta Asya’dan Anadolu’ya kadar geçirdiğimiz bin senede; Tanrı Dağları'nın eteklerindeki yörüklerin müzikleriyle bizim Toros Dağları'nın yörüklerinin ve şehirleşen diğer kesimlerin müzik kültürleri arasındaki farklılık, gerçekten de göz açıcı önemde. Bunu; İssık Göl’ün Tanrı Dağları'na bakan sahnelerinde dinlediğimiz Kırgız, Kazak, Özbek, Tuva, Harezm, Dağıstanlı ve Tacik müzisyen dostlarımızın şarkılarında ve makamlarında açıkça gördük.

Şarkı söyleme tarzları elbette tamamıyla bizim “âşık” tarzının yansımasıydı. Ellerindeki enstrümanlar da birbirleriyle akraba olduklarını haykıran dutar, komuz, dombra, kopuz, tar ve bizim bağlamamız olunca köklerdeki akrabalık tartışılmaz oluyordu. Özellikle sadece tek kişinin sazıyla solo........

© Aydınlık