59 χρόνια μετά, και η επέτειος της τελευταίας – και μακροβιότερης – δικτατορίας στην Ελλάδα περνά σχεδόν απαρατήρητη. Υποθέτω ότι οι πολιτικές ηγεσίες θα εκδώσουν κάποια ανακοίνωση, με αναφορές στην ανάγκη να διαφυλαχθεί η δημοκρατία – το μόνο πολίτευμα που εγγυάται τις ατομικές ελευθερίες ακόμα και σε όσους επαγγέλλονται την αντικατάστασή του, αρκεί να μη προσφεύγουν στη βία. Ίσως το σημαντικότερο μάθημα από την εκτροπή του 1967 διδάσκει πως η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη· μάλιστα, όπως συμβαίνει με τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή μας, την αξία της την εκτιμούμε όταν τη στερηθούμε.

Αυτά για τα διδάγματα της Ιστορίας. Σε προσωπικό επίπεδο, η περίοδος 1967-1974 συμπίπτει με την παιδική ηλικία της γενιάς μου. Από μόνο του το γεγονός αυτό εισάγει το στοιχείο της νοσταλγίας για μια εποχή που σημάδεψε αρνητικά την πορεία της χώρας. Και με αυτή την «επιφύλαξη», μοιράζομαι ορισμένες παιδικές αναμνήσεις που σχετίζονται με το κεφάλαιο που άνοιξε το απριλιανό πραξικόπημα.

Οι πρώτες εικόνες μου πιθανότατα ανάγονται στην απαγόρευση της κυκλοφορίας που επιβλήθηκε την Παρασκευή, 21η Απριλίου 1967: Νάτη η γιαγιά μου, αποκλεισμένη στο σπίτι μας, να διπλοσιδερώνει τα πλυμένα· ο πατέρας μου, έντονα πολιτικοποιημένος κεντρώος, να παλικαρίζει εκ του ασφαλούς: «Αν είχα ένα πιστόλι, θα έβγαινα στον δρόμο και όποιον πάρει ο Χάρος». Το έφερε βαρέως ότι το........

© Athens Voice