Τον παραδοσιακό, μασίφ σεξισμό –τώρα πια– τον αναγνωρίζουμε άμα τη εμφανίσει. Από το «τράβα στην κουζίνα σου να πλύνεις κανά πιάτο», μέχρι το «είδες η Μαιρούλα; Ξανθιά, ξε-ξανθιά στην έφαγε τη θέση», μια βόλτα με το αμάξι στην πόλη ή το χωριό. Σχεδόν δεν μας σοκάρει πια, μάθαμε να τον αντιμετωπίζουμε ή να τον προσπερνάμε, ανάλογα με τον εκτιμώμενο κίνδυνο κλιμάκωσης μιας αντιπαράθεσης στη μέση του δρόμου ή ακόμα και μέσα στο σπίτι μας.

Ο νεο-σεξισμός από την άλλη, είναι μια διαφορετική ιστορία: πολύ παλιά σε ό,τι έχει να κάνει με τον εντοπισμό και την ορολογία, αλλά κάπως πιο φρέσκια ως μάστιγα στη γυναικεία ζωή. Γιατί με την επέλαση του #MeToo, κάποιοι εκπρόσωποι του μισογυνισμού αναδιπλώθηκαν ή κρύφτηκαν αποτελεσματικά, πίσω από τους ωραίους τρόπους και τη διπλωματία, πίσω από τη «μη θέση» που είναι κι αυτή θέση.

Ο νεο-σεξισμός, ακόμη χειρότερα, μιλά τη γλώσσα της ισότητας. Είναι ένας κροκόδειλος που τραγουδάει που φωνή με αηδονιού. Δεν απορρίπτει ανοιχτά τα δικαιώματα των γυναικών, δεν αμφισβητεί τις στατιστικές περί ανισότητας και αμελητέας εκπροσώπης στην εργασία και την επιχειρηματικότητα, στην πολιτική και τη δημόσια σφαίρα. Δεν υπερασπίζεται ευθέως μισογυνικά προτάγματα και μισάνθρωπες λογικές. Εμφανίζεται ως «η φωνή της λογικής», ακούγεται ως «εγώ είμαι το σωστό», μετέρχεται τη μετριοπάθεια και την αντικειμενικότητα και καταλήγει συμπεραίνοντας ότι οι γυναίκες (οι θηλυκότητες, η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα), «εντάξει, το έχουν λίγο παρακάνει». Ότι τους δόθηκαν δικαιώματα (!), «...αλλά κι αυτές όλο ζητάνε, κάπου φρένο, βρε αδελφέ».

Πρόκειται για μη έξυπνη μετατόπιση, έναν διπλωματικό χειρισμό της «καυτής πατάτας» ειδικά όταν η κοινωνία βρίσκεται σε σημείο βρασμού, για παράδειγμα με το ζήτημα των γυναικοκτονιών, και εκεί πρέπει να ειπωθεί κάτι από τη νεοσεξιστική πτέρυγα, το οποίο θα λειτουργήσει πυροσβεστικά.

Ο νεο-σεξισμός στο μικροσκόπιο των κοινωνικών επιστημών

Ο όρος «νεο-σεξισμός» σερνόταν στα έδρανα των κοινωνικών επιστημών ήδη από τη δεκαετία του ’80, ωστόσο, εισήχθη από τους κοινωνικούς ψυχολόγους Francine Tougas, Rupert Brown, Ann Beaton και Serge Joly το 1995, οι οποίοι περιέγραψαν τον νεοσεξισμό ως τη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο αντιφατικές τάσεις.

Στο ένα στρατόπεδο, οι σύγχρονες κοινωνίες αποδέχονται (θεωρητικά) την αρχή της ισότητας των φύλων. Στο άλλο, εξακολουθούν να υπάρχουν αρνητικές αντιδράσεις απέναντι στις διεκδικήσεις των γυναικών για μια σειρά από (φαινομενικά λυμένα) ζητήματα όπως η σωματική αυτονομία, η μεγαλύτερη κοινωνική και επαγγελματική ισότητα, η πρόσβαση σε καθαρά ανδροκρατούμενες περιοχές στη δημόσια ζωή. Και εδώ έρχεται η γέμιση στο σάντουιτς – αν η μία πλευρά του τοστ είναι ο μισογυνισμός και η άλλη ο θυμωμένος, διεκδικητικός φεμινισμός, ο νεοσεξισμός είναι η γλιστερή σως.

Ο ευγενικά διατυπωμένος λόγος που είναι σπαρμένος με σπασμένα γυαλιά. Καθώς το βασικό ζητούμενο του νεοσεξισμού........

© Athens Voice