Βρήκαμε αρκετά ενδιαφέρον το άρθρο του τακτικού συνεργάτη του RT Murad Sadygzade που αφορά τόσο τις διαδικασίες εκλογής νέου ανώτατου ηγέτη στο Ιράν, μετά τη δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ από τους αμερικανο-σιωνιστές, όσο και τις επιπτώσεις της απροκάλυπτης πλέον επιλογής των αμερικανο-σιωνιστών να δολοφονούν, απαγάγουν, κ.λπ. τους ηγέτες των χωρών με τις οποίες έχουν διαφορές. Σημειώνουμε ότι δεν έχουμε τις γνώσεις ή τον τρόπο να ελέγξουμε την ακρίβεια των παρατιθέμενων πληροφοριών.

Βρήκαμε αρκετά ενδιαφέρον το άρθρο του τακτικού συνεργάτη του RT Murad Sadygzade που αφορά τόσο τις διαδικασίες εκλογής νέου ανώτατου ηγέτη στο Ιράν, μετά τη δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ από τους αμερικανο-σιωνιστές, όσο και τις επιπτώσεις της απροκάλυπτης πλέον επιλογής των αμερικανο-σιωνιστών να δολοφονούν, απαγάγουν, κ.λπ. τους ηγέτες των χωρών με τις οποίες έχουν διαφορές. Σημειώνουμε ότι δεν έχουμε τις γνώσεις ή τον τρόπο να ελέγξουμε την ακρίβεια των παρατιθέμενων πληροφοριών.

Ο Χαμενεΐ είναι νεκρός: Τι ακολουθεί στο Ιράν;

Το πλήγμα «αποκεφαλισμού» κατά της Τεχεράνης πυροδότησε μια διαδικασία διαδοχής, αλλά ίσως όχι την κρίση διαδοχής στην οποία αποσκοπούσε

Τα τελευταία 24ωρα έδωσαν μια χειροπιαστή μορφή στη μεταβατική περίοδο για την ηγεσία του Ιράν, αποκαλύπτοντας παράλληλα πόσο επικίνδυνα μετατοπίζεται η ίδια η ιδέα του τι είναι «φυσιολογικό» στη διεθνή πολιτική. Ο θάνατος του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ μετά από μια κοινή αμερικανοϊσραηλινή επιχείρηση εναντίον του Ιράν αποτελεί ένα επιδεικτικό προηγούμενο, που διαβάζεται σε όλη τη Μέση Ανατολή ως νομιμοποίηση μιας ωμής αρχής—όταν η ισχύς είναι επαρκής, η κυριαρχία μπορεί να αναστέλλεται κατά βούληση.

Ως ερευνητής των πολιτικών πραγμάτων της Μέσης Ανατολής, δεν μπορώ να θεωρήσω ότι τέτοιες ενέργειες συνιστούν «χειρουργικό χτύπημα». [Διότι] αυτές ισοδυναμούν με την κατεδάφιση των περιορισμών που κάποτε, έστω και ατελώς, καθιστούσαν τη διεθνή σκηνή τουλάχιστον κάπως προβλέψιμη. Αν η κορυφαία στρατιωτική δύναμη του κόσμου και ο στενότερος περιφερειακός σύμμαχός της σηματοδοτούν ότι η φυσική εξόντωση του κορυφαίου ηγέτη ενός κράτους είναι ένα αποδεκτό εργαλείο πολιτικής, τότε το δίκαιο καταντά σκηνικό και όχι οργανωτική αρχή. Το μήνυμα είναι απλό: οι κανόνες ισχύουν όταν εξυπηρετούν τους ισχυρούς και μπορούν να παραμεριστούν όταν δεν το κάνουν.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι αναφορές για ένα χτύπημα σε ένα δημοτικό σχολείο θηλέων στο Minab, στο νότιο Ιράν, έχουν απορροφηθεί με ιδιαίτερη πίκρα. Για πολλούς στη Μέση Ανατολή και για μεγάλο μέρος του Παγκόσμιου Νότου, το αποφασιστικό ζήτημα δεν είναι η κομψότητα των δυτικών δηλώσεων. Είναι το αν θα υπάρξει καθόλου σαφής ηθική κρίση ή αν η τραγωδία θα χαθεί μέσα σε επιφυλακτικές διατυπώσεις και στα γνωστά τελετουργικά δικαιολόγησης που βλέπουμε κάθε φορά που η ευθύνη πέφτει στους συμμάχους των ΗΠΑ. Σε μια περιοχή κορεσμένη από θλίψη και μνήμη, η σιωπή σπάνια ερμηνεύεται ως ουδετερότητα. Διαβάζεται ως ιεράρχηση— ως μια ανομολόγητη κατάταξη εκείνων των οποίων ο πόνος έχει σημασία.

Σε τέτοιες στιγμές, το συναίσθημα κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτική. Η απώλεια μιας προσωπικότητας αυτής της κλίμακας δεν θα βιωθεί μόνο ως πολιτική εξέλιξη. Για πολλές σιιτικές κοινότητες πέρα από τα σύνορα του Ιράν, θα καταγραφεί ως μια συμβολική πληγή – μια πληγή που μπορεί να οξύνει το αντι-ισραηλινό συναίσθημα και να διευρύνει τη γραμμή αντιπαράθεσης με τη Δύση. Δεν πρόκειται απλά για μια λειτουργία που αφορά την προπαγάνδα. Είναι επίσης μια λειτουργία των συλλογικών κωδίκων της........

© antapoCRISIS