İnsan doğayı aşmış, ama doğanın bir parçası olarak içgüdüsel davranmaktan kurtulamıyor. Sevgi: farkında olma, bilme, anlama mantığında temellenen insani bir ahenktir. İnsan, ayrılığın, yalnızlığın, ölümün, ayrıca doğal ve toplumsal güçlerin karşısındaki çaresizliğinden ve yalnızlığından kurtulma çabasıdır sevmek.Sevgi içsel bir enerjidir. Bu enerji eğer içinizde varsa, ister bir hayvan ister karşı cinsten biri olsun ilgi duyarsanız sevgi bilinç edinir. Ruhun bir çeşit uyanış yaşar.

İnsanın en derin gereksinimi, ayrılığın üstesinden gelme, yalnızlığından kurtulma gereksinimidir. Bu amaca ulaşma konusundaki başarısızlık panik, intihar ya da içine kapanmaktır, diyor pedagoglar.

“Bir hayvanı sevmek bile ruhunun yarsını uykudan uyandırır.” İnsanı sevmek de diğer yarısını uyandırırsa ruhu uyanık, farkındalığı olan bir yaşam süreriz, sevmekle mutluluğun en derin iz bırakanına sahip oluruz.

Bizim geleneksel aile eğitiminde sevgi pek dile getirilmez. Bir anne, baba çocuğunu büyüklerinin yanında sevemez. Bir komşu komşunun çocuğunun başını okşayamaz, zira bunu annesiyle ilgilendiği anlamını çıkarırlar.
Bir yaşlı ölen eşine gözyaşı dökerken, “üzülme” diyenlere, “öldüğüne üzülmüyorum, bir kere sevdiğimi söyleyemedim, ona üzülüyorum,” demiş.

Turgut Uyar da, “Gizlenen gösterilmeyen, hissettirilmeyen sevginin zerre kıymeti değeri yok gözümde. Bu duvar da beni çok seviyor olabilir, bilemem.” diyor. Yani sevgiyi dile getirmeyi beceremiyoruz; çocuklarımıza, öğrencilerimize sevgi diliyle iletişim kurmamız gerekiyor. Bu karşımızdaki kişiye her zaman sevdiğimizi söylemek de değildir, zira o “seviyorum “sözcüğü etkisini, sihrini kaybeder. Ses tonuyla, güzel bir bakışla, gülerek konuşma, yerinde ve zamanında dokunma, bedensel dilde sevgiyi kullanma sevgiyi öğretecek iletişim becerileridir.

Diğer taraftan koşullu sevgilerin, insan ilişkilerini önemli ölçüde belirlediği bir toplumsal yapı içindeyiz. Birlikte........

© Antalya Son Haber