Geçen hafta sonu fotoğrafın içindeki o gizli özneyi, yani muhabirin yorumunu konuşmuştuk. Bu hafta ise çıtayı biraz daha yukarı taşıyalım ve sarsıcı bir soru soralım. Foto muhabiri aslında gerçeğin sadık bir memuru mu, yoksa hayatın o kaotik akışından anlam devşiren bir küratör müdür? Sokaktaki genel geçer inanış, muhabirin sadece "orada olduğu için" deklanşöre bastığını ve olanı biteni bir kurye gibi önümüze bıraktığını varsayar. Oysa vizörden bakmak, her zaman bir seçme, ayıklama ve nihayetinde bir sergileme eylemidir. Bir müze küratörü, binlerce eser arasından bir tema belirleyip sadece on tanesini duvarlara asarken ne kadar özgürse, bir foto muhabiri de saniyeler içinde akıp giden o görsel fırtınanın içinden tek bir kareyi dondururken o kadar seçicidir.

Gerçeklik, aslında uçsuz bucaksız, düzensiz ve çoğu zaman dilsiz bir veri yığınıdır. Bir çatışma alanında, bir kutlamada ya da sıradan bir sokak röportajında binlerce detay aynı anda var olur. Toz, ışık, bağırışlar, sessiz bekleyişler, arka plandaki tabelalar, gelip geçen insanlar... Foto muhabiri bu karmaşanın içine daldığında, aslında elinde bir fenerle karanlık bir depoda "hikaye" arayan bir küratör gibi davranır. Neyi çekeceğine karar........

© Anayurt