Minguzzi ve Atlas.

Yine aynı yaşlar.

Yine çocuk.

Yine çocuk tarafından öldürüldü.

Yine bıçak.

Artık buna tesadüf demek mümkün değil.

Artık “bir anlık öfke” diyerek geçiştiremeyiz.

Bu, uzun zamandır göz göre göre gelen bir çürümenin sonucudur.

Bugün 14–15 yaşındaki çocuklar yanlarında kitap taşımıyor.

Yanlarında sustalı bıçak taşıyor.

Bir danışanım anlatıyor:

“Abim arkadaşlarıyla buluşmaya giderken sustalı bıçağını alıyor. Hepsinde varmış. Delikanlılık raconu buymuş.”

Bu cümle bir itiraftır.

Şiddetin, tehdidin ve silahın erkeklik diye öğretildiğinin itirafı.

Ve bu çocuklar henüz 14–15 yaşında.

Bu yaşta bir çocuğun saat 23.00’te parkta dolaşmaması gerekir.

Bu bir özgürlük meselesi değildir.

Bu; sınır konmamışlıktır, denetimsizliktir, sahipsizliktir.

“Dinlemiyor.”

“Evde durmuyor.”

“Kaçarım diye tehdit ediyor.”

Evet, kaçmakla tehdit ediyorlar.

Ve aileler korkuyor.

Ama çocuklar korkmuyor.

Çünkü bugün güç;

yüksek sesle bağırabilende,

tehdit........

© Analiz