Artık bazı kafelerde masaya oturduğumuzda karşımıza garsondan önce QR kod çıkıyor.Burada QR kodun yalnızca basılı menünün yerini aldığı işletmelerden söz etmiyorum. Menüyü bulmaktan siparişi vermeye, bazen ödemeyi tamamlamaya kadar hizmetin müşteriye dönük bölümünün telefona bırakıldığı sistemlerden söz ediyorum.Masanın üzerindeki küçük kareyi okutuyoruz.Menüyü açıyoruz.Ürünü buluyor, seçenekleri işaretliyor, siparişimizi giriyoruz.Sonra ödeme ekranında bazı tanıdık seçenekler beliriyor:Yüzde 10. Yüzde 15. Yüzde 20.Bahşiş vermeye karşı değilim.İyi hizmetin, gösterilen özenin ve güler yüzün karşılıksız kalmaması gerektiğini de düşünürüm.Ama o ekran açıldığında takıldığım şey bahşişin miktarı olmuyor.Ben bu bahşişi kime ve hangi hizmet için bırakıyorum?Çünkü menüyü ben açtım.Ürünü ben aradım.Siparişi ben girdim.Ödemeyi de yine ben tamamladım.Sonra sistem bana hizmetten memnun kalıp kalmadığımı sordu.Elbette bütün işi ben yapmış değilim.Yemeği hazırlayan, masaya getiren, boşları toplayan ve o masayı bizden sonra yeniden düzenleyen insanlar hâlâ orada.Mesele onların emeğini görmezden gelmek değil.Tam tersine, bıraktığım bahşişin gerçekten kimin emeğine karşılık geldiğini ve doğrudan o insana ulaşıp ulaşmadığını bilmek istemem.Sanırım asıl rahatsızlık da burada başlıyor.Dijitalleşme bize her zaman daha fazla hizmet........

© Akdeniz Gerçek