{vendor_count} satıcılarını yönetin

Bu amaçlar hakkında daha fazla bilgi edinin

Köşe Yazıları Diş Hekimliği Eczacılık Edebiyat Eğitim Fen Güzel Sanatlar ve Tasarım Hemşirelik Hukuk İktisadi ve İdari Bilimler İlahiyat İletişim İnsan ve Toplum Bilimleri İşletme Mimarlık Mühendislik Orman Sağlık Bilimleri Siyasal Bilgiler Spor Bilimleri Tıp Veteriner Ziraat

Güzel Sanatlar ve Tasarım

İktisadi ve İdari Bilimler

İnsan ve Toplum Bilimleri

Fikri görünür kılan kalem; kalemi anlamlı kılan istikrardır.

Sporu sadece oynadığımız bir oyun olarak değerlendirmek eksik kalır; insanlar orada konuşur, tepki verir, susar… ve hepsinin bir anlamı vardır.  Spor aslında konuşur.

Bunu son dönemde en iyi nerede gördük diye sorsak, herhalde aklımıza ilk gelenlerden biri A Milli Kadın Voleybol Takımımız olur. Kazandıkları maçlar kadar, sahadaki duruşlarıyla, birbirlerine bakışlarıyla, sayı sonrası verdikleri tepkilerle aslında sürekli bir şey söylediler bize. Bazen bir sarılma, bazen bir bakış, bazen de sadece sessiz bir odaklanma… Hepsi birer mesajdı.

O yüzden bu cümle aslında bir benzetme değil. Spor gerçekten konuşur. Hem de çoğu zaman sözsüz konuşur.

Sahaya biraz dikkatle baktığımızda bunu çok net görürüz. Çünkü spor, performansın sergilendiği bir alan olmanın ötesinde, insanların kendini ifade ettiği ve iletişim kurduğu bir sahnedir. Sporcular, antrenörler, hakemler… Her biri oyunun içinde sadece rol almaz, aynı zamanda bir şey anlatır.

Ve tam da bu yüzden sahada yalnızca top dolaşmaz, duygu dolaşır, niyet dolaşır, bazen de güç dolaşır.

Bu noktada sporun dilini üç temel aktör üzerinden okumak mümkündür: sporcu, teknik direktör ve hakem.

Sporcu dili çoğu zaman söze dökülmez. Bu yüzden bir sporcunun ne söylediğini anlamak için her zaman sözlerini duymak gerekmez. Kaçırılan bir pozisyon sonrası yüzündeki hayal kırıklığı, kazanılan bir sayıdan sonra takım arkadaşına koşuşu ya da hakemin kararına verdiği sessiz tepki, çoğu zaman kelimelerden daha fazlasını anlatır. Sporcular sahada karakterlerini, duygularını ve mücadele biçimlerini de görünür kılarlar.

Teknik direktörün dili ise daha çok yönlendiricidir. Kenardan yapılan itirazlar, oyuncuya verilen kısa talimatlar ya da hakeme yönelik tepkiler, yalnızca anlık refleksler değildir. Bunlar aynı zamanda bir otorite kurma biçimidir. Teknik direktör, dili aracılığıyla hem kendi takımını organize eder hem de oyunun ritmine müdahale eder. Bazen tek bir cümle, bazen de tek bir jest, oyunun seyrini değiştirebilir.

Hakem dili ise sporun en kritik ve en tartışmalı iletişim biçimidir. Çünkü hakem, oyunun adaletini temsil eder. Kullandığı dil yalnızca sözlerden ibaret değildir. Düdük, kartlar ve karar anındaki beden duruşu da bu dilin parçasıdır. Bir düdük sesi bazen tribünleri ayağa kaldırır, bazen de bütün itirazları susturur. Hakemin kararı kadar, o kararı nasıl anlattığı da önemlidir. Otoriter ama adil bir dil ile gerilim üretici bir dil arasındaki fark, çoğu zaman oyunun atmosferini belirler.

Tam da bu noktada şu soruyu sormak gerekir: Sporun dili gerçekten tarafsız mıdır?

İletişim, bilgi aktarmaktan ibaret değildir, içinde her zaman bir güç ilişkisi barındırır. Sahada kim konuşuyor, kim susuyor, kimin sözü dikkate alınıyor? Bu soruların her biri, sporun görünmeyen hiyerarşisini ortaya koyar. Sporcu, teknik direktör ve hakem arasındaki iletişim, oyunu olduğu kadar sahadaki güç dengesini de şekillendirir.

Bugün sporda yaşanan birçok gerilim, çoğu zaman fiziksel mücadelenin ötesinde, bu iletişim biçimlerinden........

© Akademik Akıl