Bu yazıyı kaleme aldığım gün 28 Aralık 2025’ti. Tam 40 yıl önce bugün British Airways’in uçağında Londra yolcusuydum. O çok garip, hüzünlü ve buruk halimi anlatsam dertlenirsiniz? Onca dert arasında ne gerek var ki? 40 yıl önce bir akşam vakti uçak Londra semalarında süzülürken Londra ışıl ışıldı. Ben de kendimce “Bir ışık da ben yakacağım bu şehirde” demiştim. Öyle de oldu. 40 yıldır ışığımı söndürmedim. Elim ne zaman prize gitse o sözüm aklıma gelir. Şimdi düşünüyorum da ne büyük cesaret yahu! Dilini, kültürünü, tarihini, ovalarını, yaylalarını, türkülerini ve küfürlerini bilmediğin, kimin kimsen olmadığı bir belirsizliğe (üstelik beş parasız) uçmak….

O tarihin 10 yıl öncesi 1975’in Ağustos ya da Eylülüydü. Tam yarım asır öncesiydi yani. Annemle Akşehir’den Ankara’ya otobüsle gidiyoruz. İçim içime sığmıyor. Artık üniversite öğrencisi olarak bu büyük şehirde bir birey olarak yaşayacaktım. Kendi bütçem ve kendi kararlarım olacaktı. Otobüs bir akşam vakti bir tepeden Ankara’ya girdiğinde kent ışıklarını gördüm. Işıl ışıldı… Kendimce işte “Bir ışık da ben yakacağım bu şehirde” demiştim yine…

Dostlar Londra serüvenimin 40 yılın muhasebesini yapmak istiyorum. Belki tası tarağı toplayıp, köprüleri yakmak isteyen bunalmış genç arkadaşlara deneyimlerim yararlı olur deyü. Öncelikle İngiltere’de demokrasi, insan hakları, çalışma koşulları, adalete ve kamu kurumlarına güven duygusu, iş bulma ve yaratıcılığını geliştirme şansı, kadın – çocuk ve engelli hakları, fırsat eşitliği, fırsatlar, sosyal haklar,........

© Açık Gazete