Maratonda Rekor Kırıldı Ama Asıl Soru Hâlâ Aynı: Biz Neredeyiz?
Hafta sonu İstanbul'da bir rekor kırıldı. Kenyalı atlet Philimon Kiptoo Kipchumba, 48. İstanbul Maratonu'nu 2 saat 8 dakika 44 saniyeyle kazanarak parkur rekorunu geliştirdi. Basına yansıyan bilgilere göre önceki rekor, 2019'da yine bir Kenyalı olan Daniel Kibet'in 2 saat 9 dakika 44 saniyelik derecesiydi. Yani tam bir dakika. 42 kilometrede bir dakika, maraton ölçeğinde küçük bir fark değil; ciddi bir eşik atlaması.
Şimdi buraya iki türlü bakabiliriz. Birincisi, organizasyonun kendisi açısından bakmak. İki kıta arasında koşulan tek maraton olması, Boğaz'ın üzerinden geçen bir parkur, Sultanahmet'te biten bir final... Bu, dünyada eşi olmayan bir hikâye. Rekorun da bu hikâyeye eklenmesi, marka değeri açısından elbette kıymetli. Ama benim derdim burada bitmiyor.
İkinci ve asıl mesele şu: Biz bu yarışta neredeyiz? Milli atlet Hüseyin Can, 2 saat 17 dakika 53 saniyeyle 11. sırada bitirdi. Geçen yıl ilk 10 içindeydi, bu yıl bir basamak geriledi. Mert Girmalegesse 12'nci, Halil Yaşin 14'üncü, Ahmet Alkanoğlu 15'inci, Yavuz Ağralı 16'ncı. Yani ilk onun kapısından dönmüşüz. Peki bu bir başarısızlık mı? Tek başına bakınca değil; dünya maratonlarında ilk 15-16'ya girmek kolay iş değil. Ama meseleye kendi içimizde bakınca tablo netleşiyor.
Bir kere şunu kabul edelim: Maraton, sadece bir yarış değil, bir altyapı hikâyesi. Kenya ve Etiyopya neden bu işin patronu? Çünkü orada çocuklar yürümeye başladıkları anda koşuyor, okula koşarak gidiyor, rakımın avantajıyla büyüyor. Bizde ise atletizm, futbolun gölgesinde........
