Milli Takımı Dünya Kupası’nda seyretmek, sabahın köründe kalkıp, 90 küsur dakika aynı fotoğrafa bakmak gibi bir şeydi.

Anlamsız, heyecansız, umutsuz.

Görüntü değişmediği gibi, sesler de aynıydı. Maçı anlatan spikerin ağızında hep aynı sözler;

“Boşluk arıyoruz. Hızlı çıkmak istiyoruz. Yoğun bir baskı kurduk. Gol veya goller bulmalıyız.”

Ama ne bir “Gooooool” nidası var. Ne bir heyecan kırıntısı.

Kısacası, “Bu kupalar sana helal, alda gel buralar bayram olsun” diye uğurladığımız Bizim Çocuklar, uykuları bize haram etti.

Bizim Çocuklar diyoruz da, bu işin sorumlusu “Bizim Çocuk” değil. Ülkesinin katılamadığı dünya kupasına, Bizim Çocuklar sayesinde giden İtalyan Vincenzo Montela, kendini göstermeye çalışırken bizi yaktı. Avustralya ve Paraguay karşısında aldığımız “birbirinin kopyası” yenilgiler, Montela’nın........

© 9 Eylül Gazetesi