Türk milliyetçiliği, Avrupa’da milliyetçilik hareketleri doğmadan çok önce, bilhassa Balkan Harbi zamanında en büyük prensipleriyle belirmeye başlamıştı. Birinci Dünya Harbi’nden sonra Türk toprakları istilaya uğrayınca Türk milliyetçiliği büyük müdafaanın ruhunu yarattı. Zafer ve devrim işte bu temele dayanır.

Türk milliyetçiliğinin hedefi, Türkiye’de bireyselliği ve sınıfçılığı tasfiye ederek milli birliği sağlamaktır. Bireyselliği tasfiye ederken devlet menfaatini bozmayacak derecede şahsi mülkiyet ve hürriyete saygı beslediği gibi, Türkiye’de zaten keskinleşmemiş bir halde bulunan sert tezatlarını tasfiye ederken de bunlardan herhangi birinin ötekine tahakkümüne gidecek bir sınıfsızlığı da kabul etmez. Türk milliyetçiliği, bütün şahısları ve sınıfları aşarak milletin menfaatlerini başa almak davasındadır.

Türk devriminin mayası milli bünyemiz olduğu için, Altı Ok’un temsil ettiği vasıflar arasında milliyetçiliği diğer hepsinin temel taşı saymak gerekir.

Atatürk’ün milliyetçiliği; hudutsuz bir güven, hudutsuz bir izzetinefis ve milletine güvenmek ile başlar. Milliyetçilik duygu işidir ve içten doğar, içten gelir; onda ilmin, metodun hiçbir etkisi yoktur. Özverinin, feragatin, fedakârlığın kaynağıdır. Karakterde öz varlık tamamen millidir. Duygu, gönül ve yürek işidir. Burada ne metodun, ne bilginin, ne çalışmanın, ne de düşünmenin ölçüsü vardır. O, ruhi bir kuvvettir ki gönülleri tutuşturur, devlet menfaatleri karşısında kendisini hiç düşünmeden uğruna can verir. İşte bu, kültüreldir, manevidir ve ülküye sadakattir. Bunun da kökü yine maddi tarihin yaşatıcı gücüne bağlıdır. Milliyetçilik, ulusal olduğu kadar ulusun faydasına dokunan işlerde sıçrayarak hamleler yaptığı için yurttaşın uğrunda can verdiği bir ülkü işidir.

Atatürk’ün en önemli yönlerinden birisi, (ayrıştırmayan) Türk........

© 12punto