Ulusal egemenlik ülkemizde çoğu zaman dış politika, sınır güvenliği ya da savunma sanayii üzerinden tartışılır. Ancak egemenlik ülke sınırları içinde kamusal alanın kurallarını kimin koyduğu ile de ilgilidir.

Ve basın özgürlüğü bu kamusal alanın ayrılmaz bir parçasıdır. 7-8 Temmuz 2026 tarihleri arasında Türkiye'nin başkenti Ankara'da düzenlenecek olan 36. NATO zirvesi öncesinde yaşanan akreditasyon tartışmaları yani Türkiye'de görev yapan gazetecilerin kendi ülkelerindeki uluslararası bir zirveyi hangi ölçütlere göre izleyebildiği ve bu kararın sorumluluğunun kimde olduğu bu nedenle önemli.

Basın normatif olarak devletin, siyasetin ve uluslararası güç merkezlerinin toplum adına tanıklığını ve gözcülüğünü yaptığı için dördüncü güç olarak kabul edilir. NATO gibi askeri ve siyasi kararların alındığı uluslararası toplantılarda bu işlev daha da önem kazanmaktadır.

Çünkü alınan kararlar yalnızca üye devletlerin dış politikasını değil, savaşları, savunma harcamalarını, silahlanmayı ve milyonlarca insanın yaşamını etkileyecektir. Dünya adına böylesine büyük sonuçlar doğuran karar alma süreçlerinin geniş bir yelpazede gazeteci tanıklığına açık olması beklenir. Çünkü gazeteciler, kamu adına iktidarları izleyen ve sorgulayan tanıklardır. Bu nedenle, bir ülkede hangi gazetecilerin zirveyi takip edebileceği, kime hangi soruları sorabileceği, hangi bilgilere erişebileceği ve hangi koşullarda görev yapabileceği, o ülkenin yönetim anlayışını ve kamusal alanın sınırlarını gösteren siyasal bir göstergedir. Bu bağlamda Ankara'da düzenlenen NATO Zirvesi öncesinde yaşanan akreditasyon tartışmalarını birkaç gazetecinin ya da medya kuruluşunun başvurusunun reddedilmesinden ibaret göremeyiz. 

Hatırlarsak 2004 yılında İstanbul'da düzenlenen NATO Zirvesi de olağanüstü güvenlik önlemleri altında gerçekleştirilmişti. Kent adeta güvenlik çemberleriyle bölünmüş, ulaşım kısıtlanmış, geniş protestolar düzenlenmişti. Gazeteciler yoğun güvenlik prosedürleri altında çalışmıştı. Ancak gazetecilik açısından kamuoyu........

© 12punto