Dün akşam yıllardır dostluk yaptığım bir arkadaşım bana beş yaşındaki oğluna hangi değerleri öğreteceğini sorguladığını söyledi. Bir an durdum. “Tabii ki senin değerlerini,” dedim. “Sen yıllardır hem özel hayatında hem iş dünyasında yaptıklarınla, söylediklerinle, duruşunla varsın.” Cevabı beni düşündürdü:

“Benim değerlerim artık çalışmıyor. Yaptıklarım değil, yapmadıklarım değer görüyor.”

Son yıllarda benim de sık sık hissettiğim bir duygu bu. İnsanı ayıran, sınıflandıran, özgürlüğü daraltan, adaletsiz davranışlar daha geçerli hale geliyor.

Oysa bazı değerler vardır; toprağa, dile, kökene bağlı değildir. Evrenseldir. İnsan olmanın temelidir.

Hangisinin doğru olduğunu aslında hepimiz biliyoruz. Önemli olan, inandığımız değerlere rağmen değil, tam da onlar sayesinde yaşamaya devam etmek.

Hepimiz ilk değerlerimizi ailemizden alıyoruz.

Ben hep şuna inanırım: Bir çocuğun hayatında aile; okuldan, üniversiteden, yaşam standartlarından, hatta maddi imkanlardan bile daha belirleyicidir.

Aileyle çocuk arasında doğru bir bağ kurulduysa o bağ kolay kolay kopmaz. Hatta yıllar geçtikçe daha da güçlenir.

Bir noktadan sonra sadece aile çocuğu büyütmez; çocuk da ailesini dönüştürmeye, geliştirmeye başlar. Karşılıklı öğrenme ömür boyu sürer.

Bugün kendimde gördüğüm birçok davranışta annemin, babamın, babaannemin, halamın, ablamın, komşularımın, öğretmenlerimin ve birlikte çalıştığım insanların izi var.

Babalık çok güzel bir şey. Hele ikiz kız babası olmak…

Ama aynı zamanda çok zor.

İş, güç, rekabet, memleket meseleleri, geçim derdi, kariyer planları, hobiler… İnsan hepsinin içinde kaybolabiliyor.

Ama çocuklarına gerçekten zaman ayırmadan hiçbir şey olmuyor.

Bizim evde emir cümleleri pek olmadı.

“Şunu yap.”

“Bu yolu seç.”

“Ben senin için karar verdim.”

Onun yerine hep birlikte düşünmeye çalıştık.

“Bunu bir deneyelim mi?”

“İstersen git bir gör.”

“Şu kitabı okusana, hoşuna gidebilir.”

“Bir arkadaşım var, konuşmak ister misin?”

Hayatı birlikte yürümek........

© 10 Haber