Bazı kurşunlar yalnızca insanları öldürmez. Devletleri hedef alır.

Bazı saldırılar yalnızca bir canı almaz. Bir ülkenin iradesini sınar.

Türkiye Cumhuriyeti’nin diplomatlarına yönelik ASALA saldırıları tam da böyle bir hikâyedir.

Bugün genç kuşakların önemli bir kısmı ASALA adını ya hiç duymadı ya da onu tarihin karanlık bir döneminde ortaya çıkıp kaybolmuş bir terör örgütü olarak görüyor. Oysa bizim kuşağımız için ASALA bir tarih notu değil, günlük hayatın parçası olan gerçek bir tehditti.

Paris’te görev yaptığım yıllarda sabah evden çıkarken aracımın altına bakmadan yola çıkmazdım. Aynı güzergâhı sürekli kullanmamaya çalışırdım. Çocuklarımızın güvenliği zihnimizin bir köşesinde sürekli yer alırdı. Avrupa’nın birçok başkentinde Türk diplomatı olmak görünmeyen bir savaşın içinde yaşamak demekti.

Çünkü hedef alınan kişiler aslında bireyler değildi.

Hedef Türkiye Cumhuriyeti Devleti idi.

ASALA’nun asıl hedefi

Kurşunlar Mehmet Baydar’a, Bahadır Demir’e, Daniş Tunalıgil’e, İsmail Erez’e, Galip Balkar’a veya diğer diplomatlarımıza sıkılmadı.

Kurşunlar Türk bayrağına sıkıldı.

ASALA’nın amacı yalnızca can almak değildi. Amaç Türkiye’yi sindirmek, diplomatik temsil gücünü zayıflatmak ve korku yaratarak geri adım attırmaktı.

Ancak başaramadılar.

Büyükelçilikler kapanmadı. Konsolosluklar faaliyetlerini sürdürdü. Öldürülen her diplomatın yerine bir başkası geldi. Devlet yoluna devam etti.

Terörün yenildiği an da işte buydu.

Çünkü devletler insan kaybedebilirler. Ancak iradelerini kaybettikleri gün yenilirler.

Terörün kurbanları sadece diplomatlar değildi

Kamuoyunda genellikle büyükelçiler ve diplomatlar hatırlanır.

Oysa terörün hedefinde başkonsoloslar, ataşeler, güvenlik görevlileri, şoförler, eşler ve çocuklar da vardı.

Atina’da Galip Özmen’in öldürüldüğü saldırıda 14 yaşındaki kızı Neslihan Özmen de hayatını kaybetti.

Bir diplomat öldürülmedi sadece.

Bir baba öldürüldü.

© 10 Haber