Son günlerde hayatın anlamı üzerine çok düşünüyorum.

Hepimize bi hayat veriliyor.

Uzun ya da kısa…

Kolay ya da zor…

Nasıl yaşayacağımıza biz karar veriyoruz.

Bir sahnedeyiz.

Adı hayat.

Rolümüzü oynuyoruz.

Sonra bi gün o sahneden iniyoruz.

Bize ayrılan süre doluyor.

Ve oyundan çıkıyoruz, çıkarılıyoruz.

İnsanlar da bizi uğurluyor.

İşte o uğurlanış…

Belki de nasıl yaşadığımızın en dürüst özeti.

Kimi alkışlarla uğurlanıyor…

Kimi sessizce…

Kimi arkasından “Helal olsun!” sesleri yükselirken, çiçeklerle…

Kazım Abi’yi uğurlarken bunu iliklerime kadar hissettim.

Kazım Abi ünlü değildi.

Kamusal bi figür değildi.

Ne dünya çapında bi markası vardı…

Ne milyonlar onu tanıyordu…

Ne de servetiyle anılacaktı.

Ama dokunduğu insanların sayısı inanılmazdı.

Cenazesinde bunu çıplak gözle gördük.

İş insanı da oradaydı…

Holding sahibi de…

Garson da…

Otopark görevlisi de…

Her zaman gittiği midyeci de…

Şehir dışından gelenler de…

Yurt dışından gelenler de…

Çünkü herkesin hayatına bi yerinden değmişti.

Birinin........

© 10 Haber