Αρκετό μελάνι έχει χυθεί για το «40%» του δημοψηφίσματος του Ιουλίου 2015. Για το πώς εκείνο το ποσοστό του «Ναι» κωδικοποιήθηκε στο εθνικό φαντασιακό ως ένα μπλοκ φιλοευρωπαϊσμού – ή, στην αντίθετη ανάγνωση, ως τυφλή αποδοχή των όρων των δανειστών. Για το πώς σταδιακά ταυτίστηκε με το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας και έτσι διαβάστηκε ως η πολιτική συνέχεια της «εκσυγχρονιστικής Δεξιάς».Πολύ λιγότερη προσοχή έχει δοθεί σε ένα άλλο 40%. Σε αυτό που φαίνεται να έχει απομείνει σήμερα στην ευρύτερη Aριστερά και Kεντροαριστερά. Ας δούμε τα δεδομένα: Ορίζω τον χώρο ως το άθροισμα από το ΠΑΣΟΚ μέχρι τη ριζοσπαστική Αριστερά: ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, και τα κατά καιρούς δορυφορικά σχήματα (ΔΗΜΑΡ το 2012, ΜέΡΑ25 αργότερα). Με αυτόν τον ορισμό, από το 2004 μέχρι την κορύφωση της κρίσης ο χώρος όχι μόνο δεν συρρικνώθηκε, αλλά παρέμεινε εντυπωσιακά σταθερός. Ξεκινώντας από το 50% του 2004, το 2009 είχαμε ήδη αύξηση: το ΠΑΣΟΚ μόνο του πήρε σχεδόν το 44%· προσθέτοντας ΚΚΕ (7,5%) και ΣΥΡΙΖΑ (4,6%), ο χώρος ξεπερνούσε άνετα το μισό του εκλογικού σώματος. Ακόμη και........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ