Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.

Η είδηση του θανάτου του Στέλιου Ράμφου με βρήκε στο σπίτι μου στη Μύκονο να ολοκληρώνω το ανολοκλήρωτο -εφόσον το έργο τού καθενός μας ολοκληρώνεται και αποτιμάται μετά θάνατον. Παρακολούθησα τον Στέλιο στο Παρίσι. Το πρώτο βράδυ που έφτασα, μου είπαν ότι σ’ ένα μικρό σκοτεινό μπαρ στο Καρτιέ Λατέν μιλάει για την Ελλάδα ο Ράμφος της «Πανσπουδαστικής», αναλύοντας μια μαρξιστικής εμπνεύσεως μπροσούρα του, που κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι με τίτλο «Το Ελληνικό δίλημμα».

Όταν ο Τσαρούχης, έχοντας ακούσει για τον Στέλιο και την «φυτοφαγία» του στην περίφημη «Vie Claire», μου ζήτησε να του μεταφέρω αν θα ήθελε να τον επισκεφτεί στη rue Daufine -και το είπα στον Ράμφο ο οποίος αρνήθηκε- ο ετοιμόλογος, πάντοτε, Τσαρούχης μου απάντησε: «Εντάξει, αφού δεν πάει το βουνό στον Μωάμεθ, θα πάει ο Μωάμεθ στο βουνό». Κι έτσι ανεβήκαμε κουνάμενοι στο «γκρενιέ» ενός παλαιού κτηρίου της rue de Verneuil, πιο κάτω από το σπίτι του Gainsbourg.

Ένα σταυρουδάκι κεντημένο με γαλάζια κλωστή στο λευκό μαξιλάρι του και μια τρύπα κάτω στην πόρτα –«για να μπαινοβγαίνει ο ποντικός», όπως είπε χαμογελώντας– και στοίβες βιβλίων ολούθε, αυτό ήταν όλο κι όλο το βιός του μελλοντικού «πολιτικού ψυχογράφου του Έθνους», που μου πούλησε μισοτιμής για να ξελαφρώσει το καμαράκι του, σχεδόν όλον τον Blanchot, υπογραμμισμένο μάλιστα με κόκκινο και μπλε μολύβι αράδα την αράδα. Τον είχε άραγε απο τότε ξεπεράσει;

Στη........

© Το Βήμα