Yaklaşık 90 milyonluk nüfusa sahip ülkemizde 30 milyonu aşkın araç bulunmaktadır. Neredeyse her üç kişiden birinde, her bir ailede en az bir araç var. Oransal olarak Avrupa ülkelerindeki araç sayısını yakalayamamış olmamıza karşın hatırı sayılır ölçüde araç varlığımız bulunmaktadır. Var ama araçların bakım, onarım, akaryakıt, işletme, vergi, sigorta, yol ve köprü geçiş ücretleri, amortisman, yıkama ve temizlik maliyetleri sahiplerini yoruyor. Aslında dar gelirli olup araç sahibi olamayanların, üst gelir kesimlerine dâhil olanların bu tür giderlerden etkilendiğini söyleyemeyiz. Her iki kesimin de umurunda değildir. Buna karşılık orta gelir grubuna sahip insanların gelirine göre çok yüksek oranlarda aylık, yıllık maliyet ortaya çıkmaktadır. Yani, araç sahipliğinin ve kullanımının sınıfsal özünü göz ardı edemeyiz. Ülkemizdeki gelir dağılımı bozukluğunun araç sahipliğine ve kullanımına nasıl bir olumsuz etki yaptığı, ortadadır. Orta sınıfın mensupları, araç sahipliğinden kaynaklanan yüksek miktarlı ve oranlı giderlerine karşı bireysel çözümler ürettiğini biliyoruz: En köklü olanı, aracı satmaktadır. Satmayanlar, akaryakıt giderini azaltmak için az kullanmayı yeğlemektedir. Gelir darlığına bağlı olarak zorunlu olanı dışındaki sigorta poliçesini yenilemeden vazgeçilmesidir. Araç, sahibi tarafından yıkanması yoluyla temizleme giderini azaltmak veya kurtulmaktır. Aklımıza gelen veya gelmeyen birçok tasarruf yöntemi, sahipleri tarafından uygulanmaktadır. Öte yandan aracını satmayıp tasarruflu gider yapanların birçoğu bisiklet, motosiklet gibi ekonomik araçları kullanmaya başladığını biliyoruz, görüyoruz. Bisiklet, motosiklet ve benzeri araç kullanıcılarının sayısında önemli bir artış vardır. Bu araçları kullanamayanların bir kısmının da dolmuş, otobüs ve taksi kullanarak çözüm üretmeye çalıştığını anlıyoruz. Ama bütün bu çözümlerin bireysel olduğu ortadadır. Başka bir çözüm yolu yok........

© Yeşilgiresun