Direniyoruz. Direnişteyiz.

Ama tam olarak neye, kime, neden ve en çok da 'neden hala' direniyoruz?

Haksızlığa diyoruz. Hukuksuzluğa diyoruz. Öğrenciler öldürülmesin diye, öğretmenler öldürülmesin diye, kadınlar yaşasın diye, ağaçlara dokunulmasın diye, madenlerde çalışan emekçiler toprağın altında unutulmasın diye, depremde ihmal sebebiyle göçük altında kalan insanlarımız kurtarılsın diye, kurtarılamayanlar bulunsun diye, bulunamayanların hakkı sorulsun diye...Böyle uzayıp gidiyor liste. Hep uzuyor. Hiç kısalmıyor.

Bir ülkede "direnmek" bu kadar sıradanlaşır mı? Bir refleks gibi, bir günlük rutin gibi... Sabah uyanıyorsun, yüzünü yıkıyorsun, içebilirsen kahveni için "bugün neye direniyoruz" diye düşünüyorsun. Peki bu normal mi?

Normal değil. Ama alıştık.

Çünkü burada adalet(!) geç geliyor. Hatta bazen hiç gelmiyor. Bazen de geldiğinde artık kimsenin ihtiyacı kalmamış oluyor.

Bir cinayetin aydınlatılabilmesi için........

© Yeniçağ