KKTC Cumhurbaşkanı Tufan Erhürman göreve gelirken en çok kullanılan kavramlar “değişim”, “çözüm”, “şeffaflık” ve “ciddiyet” olmuştu. Özellikle mevcut statükodan bunalan seçmene verilen mesaj açıktı; Kıbrıs sorununda yeni bir siyasi dil kurulacak, Türkiye ile ilişkilerde krizler azaltılacak, uluslararası alanda daha görünür bir diplomasi yürütülecek ve güven yaratıcı önlemlerle sahada somut ilerlemeler sağlanacaktı. Ancak aradan geçen 200 günün ardından ortaya çıkan tablo, beklentilerin oldukça gerisinde kaldı. Bugün gelinen noktada sadece muhalif çevrelerden değil, Erhürman’a güçlü destek vermiş kesimlerden de ciddi eleştiriler yükseliyor. Çünkü seçim döneminde oluşturulan “aktif ve sonuç odaklı liderlik” algısı ile mevcut tablo arasında ciddi bir fark oluşmuş durumda.

En son geçtiğimiz hafta Rum lider Nikos Hristodulidis ile gerçekleştirilen görüşme de bu hayal kırıklığını daha görünür hale getirdi. BM himayesinde yapılan görüşme sonrasında açıklanan başlıklara bakıldığında, Kıbrıs sorununun özüne ilişkin herhangi bir ilerleme olmadığı açık biçimde görülüyor. Sivil toplum diyaloğu, dini ayinler için altı aylık plan, şap hastalığıyla mücadele ve coğrafi işaretli ürünler konusunda teknik iş birlikleri… Elbette bunlar tamamen önemsiz değildir. Ancak Kıbrıs Türk halkının yıllardır beklediği temel sorunlar düşünüldüğünde, ortaya çıkan tablonun “büyük diplomatik açılım” olarak sunulması mümkün değildir.

Çünkü vatandaş bugün şunu soruyor: Yeni geçiş kapısı açıldı........

© Yeniçağ