İlkeli duruşun yalnızlığı

İnsan kişiliğinden taviz verirse ne olur? Bu soruyu çok katmanlı bir zeminde değerlendirmek gerektiğinin farkındayım. Bulunduğumuz yer, mevki ve konum bu soruya farklı cevaplar vermeyi gerektirebilir. Herkesin seçtiği ve geldiği konum itibariyle bir duruş sergilediği kesindir. İyi ya da kötü, doğru ya da yanlış, güzel veya çirkin her türlü duruş bizim kişiliğimizi belirleyen unsurlardır. Ahlaklı olmak erdemli duruş sergilemek hayatın temel öğretileridir, değil mi? Fakat bugün geldiğimiz noktada artık bu değerleri her gün yeniden düşündüğümüz zamanlardan geçiyoruz. Maalesef itibarlı olması gereken makam ve mevkilerin türlü ahlaksızlıklarla mide bulandıracak şekilde işgal edildiği gerçeği gözlerimizin önündeyken ve bunlara kesin yaptırımlar getirilmediği sürece yeryüzünde yaşamanın bir anlamı kalmayacaktır.

Hangi hukuka göre yapılanmışsak yanlış olduğu ortada. Ahlaksızlığı normalleştirdiği ve en önemlisi de insanlığı yanlışlar karşısında hissizleştirdiği aşikâr. Böyle bir toplumdan onurlu bir hayat beklemek olanak dışıdır. Bir milletvekili meclis çatısı altında yer alırken ortaya türlü ahlaksızlıkları çıkacak ve meclis tüzüğü bunu derhal cezalandırmayacak! Zamana bırakacak, incelemeye alacak şu bu. Artık geldiğimiz şu noktada ben insanlık adına utanç duyuyorum ve çocuklarımın geleceği açısından da artık endişem kat be kat artıyor. Yeter artık demek istiyorum. Kanunlarımızın kesinlikle İslami esaslara ve ahlaki normlara göre yeniden düzenlenmesi bir zorunluluktur.

İNSANA DEĞER VERMEYEN SİSTEM

Bu kapitalist, maddeci sistem kesinlikle insan hayatına, onuruna değer vermedi. Tek sermayesi maddiyat olan bu sistem insanı ve onun tüm değerlerini ve de şu dünyaya ait tüm güzellikleri bitirme noktasında. İnsanlık için çabalayanların yalnızlaştığı ve bu yalnızlığın derinleştiği bir dönemden geçiyoruz. Bu alemde yaşarken kendi başımıza kaldığımız birbirimize bile tutunmaktan kaçtığımız korkunç bir çağ. İnsani değerlerin artık insanı sadece yapayalnız bir köşede çürümeye bıraktığı bu yalnızlık çağında; ya yalnızız ya da yapayalnız. Kalabalıklar içinde yalnız olanlar kendi gerçekleri ile yüzleşmeden sistemin parçası olmaya devam ediyorlar. Farkında olanlar ise bu sistemin parçası olmak istemedikleri için en azından tutunacakları o........

© YeniBirlik