Türkiye için düşünsel ve eylemsel boyutları olan hassas bir konuyu aldım gündemime. Altının ons fiyatındaki azalışla problemli olduğu görünür hale gelen düşünsel tarafından başlayacağım tartışmaya.

Son günlerde Merkez Bankası rezervinden eksilen altınların düşen piyasa koşulları göz önüne alınarak bir finansal deha göstergesiymişçesine takdir topladığını görüyorum.

Helal olsun, Merkez Bankası altın 4500 dolara düşmeden 5000 dolardan satmış, minvalinden.

Merkez bankasını yatırımcı olarak görenler var demek ki.

Merkez bankasını yatırımcı olarak konumlandıran bir zihin ekonomi denen disiplinin ne kadar gerçekten içinde olabilir ki?

Hani dolar için alım fırsatı diyerek yatırım aracı gördüğünü ikrar eden bir eski merkez bankası başkanı vardı… Tıpkı o misal bir çarpıklık.

Dolar yatırımın aracıdır, altın da tasarrufun aracı. Ekonominin içinde olan birisi bu varlıkları halka ancak bu şekilde tanıtabilir.

Hadi bunu beceremiyoruz neyse… Yanlış anlayıp yanlış anlatıyoruz. Bari merkez bankacılığı için meseleyi doğru anlayalım.

Merkez bankaları için bırakın dolar yatırım aracıdır demeyi, dolar yatırımın aracıdır dahi denemez. Bırakın altın yatırım aracıdır demeyi, altın tasarrufun aracıdır da denemez.

Merkez bankası için hangi cinsten olursa olsun varlık kompozisyonu, likit bir pozisyon tercihinden başka şey değildir.

Bu kompozisyondaki değişikliklerde ekonominin ihtiyaçları belirleyicidir. İyi bir fiyattan varlıklar işlem görebileceği gibi kötü bir fiyattan da işlem görebilir. Ne övünülecek ne de yerinilecek bir durum oluşturmaz. Kâr-zarar ölçüsüne vurulmaz. Ölçü merkez bankasına tanımlanan sorumluluktur.

Merkez bankasının sorumluluğu, ekonominin etkin işleyişinin paranın........

© Yeni Şafak